Gekke gedachte dat iemand met een groot vliegtuig voor mij mag bepalen of we met z’n allen nog in de zon mogen zitten. Tenminste, als ik mag geloven dat chemtrails een stuk van de werkelijkheid zijn, dan kan ik me echt niet voorstellen dat iemand die dingen zonder schuldgevoel veroorzaakt. Er zijn niet zo heel veel dingen in het leven waar ik echt om geef, maar tussen het werken door is zitten in de zon - en van de vogels genieten - een aangename afleiding. Dat hoeft niet in onze prachtige tuin te zijn, maar dat kan ook onderweg ergens op een bankje aan de rand van een bos. De gedachte dat anderen gaan bepalen of er voor mij nog een zon mag schijnen houdt me ’s nachts met regelmaat wakker. De wereld maakt me bang, chaos, ellende, oorlogen, bah! Dag in dag uit probeer ik nabestaanden te helpen tijdens hun grootst mogelijk verlies. Mega veel verdriet waar nabestaanden, families en hulpverleners mee worden geconfronteerd. Maar ook voor mij is het niet altijd zonder emotie. Een verminkt kind terugleggen in de armen van een moeder is zwaar. Niet alleen voor de ouders, maar ook voor diegene die het kind ‘teruggeeft’.  En zo kom ik weer terug bij de zon. Noem me maar een Wappie, maar verdriet is voor velen zoveel makkelijker te verwerken met de aanwezigheid van zonnestralen. Terwijl ik me hier zorgen over maak, zet ik de wagen even aan de kant, plons even in een brede sloot en laat me opdrogen in de zon. Musjes die badderen in een warm zandbad en vogels die fluiten alsof het al hoog zomer is maken me weer blij. Ik krijg hierdoor de grootst mogelijke glimlach en is het alsof ik de wereld weer aan kan. Van mij mag de zon blijven schijnen.

Special Death Care - Edwin Spieard

Een lichaamsdrainge, camouflage van een verkeerslachtoffer en een ICD verwijderen. Zomaar een opsomming van mijn werkzaamheden op 1 dag. Van het eerstgenoemde snap ik dat niet iedereen geschikt is om het uit te voeren. Persoonlijk zou ik dit het liefst door een thanatopracteur uit laten voeren. Die is goed opgeleid en beschikt over een enorme bult kennis van het menselijke lichaam én van zijn gereedschap. Maar die andere twee meldingen begreep ik niet zo goed. Natuurlijk doe ik het met liefde en help ik graag de ondernemer, maar vraag me dan toch af waarom ze deze kennis niet zelf beheersen. Camoufleren stelt in de meeste gevallen niet zo veel voor en daarbij, camoufleren kan ik je leren. Voor slechts €199,- doe je bij mij deze cursus en kun je het na 2,5 uur absoluut zelf. De materialen neem je na de cursus mee naar huis, zodat je direct aan de slag kunt. Is de prijs dan te hoog, of is de interesse er niet om deze techniek te beheersen? Hetzelfde geldt voor het verwijderen van een implantaat zoals bv een ICD. Onlangs was ik ergens waar de ondernemer al wel was begonnen met het verwijderen, maar halverwege was gestopt. Een grote open wond en de kleding onder het bloed, maar de ICD zat er nog gewoon in. Waar gaat het dan mis? Is het de angst, de onkunde, of is het gewoon niet jouw ding (schoenmaker blijf bij je leest). Ik vraag me dat dan werkelijk af. In dit geval is de familie opgezadeld met extra kosten, want mij invliegen voor alleen het verwijderen van een ICD doe ik niet voor niets. Omdat de ondernemer al had zitten snijden, koste het mij werkelijk geen 5 seconden om de ICD te verwijderen. Ik was langer bezig met het hechten van de enorme wond, dan het uithalen van de ICD. Tijdens mijn klinische les (voor slechts €29,-) had ik je graag verteld hoe je deze implantaten kunt verwijderen, vertel ik je de risico’s en laat ik de meest mogelijke implantaten aan je zien. Maar ook hier is de vraag, waarom zijn medewerkers of ondernemers niet bereid hier €29,- voor te betalen? Er zijn altijd wel mensen die met mij mee willen kijken uit nieuwsgierigheid, maar niet bereid zijn een les te volgens. Deze mensen pik ik er zo tussenuit en ben gestopt om deze mensen met mij mee te laten kijken. Een overledene is geen proefpersoon of stageproject. Een overledene is iemand waar nog steeds van wordt gehouden. Ik wil daar uiterst zorgvuldig mee omgaan en alle respect bewaren voor deze overledene. Maar ook tijdens de opbaring gaat er veel mis. Overledenen worden afgedekt met volledige dekbedden, daar lag pa altijd zo lekker onder. Dat snap ik, maar je begrijpt dan toch ook dat van bovenaf koelen weinig zin heeft. Er zijn mega veel problemen te voorkomen en dat op de meest simpele manieren. Problemen die ik tegenkom in de praktijk behandel ik tijdens mijn klinische les. Ik weet zeker dat je met een vertrouwd gevoel naar huis gaat, zo niet dan krijg je je €29,- na afloop van de les terug.

Les Special Death Care

Conflict bemiddeling. Met enige regelmaat word ik aangesproken door nabestaanden, omdat er twijfel is ontstaan over de vakkundigheid van de ondernemer, of zijn er vraagtekens bij de manier waarop een behandeling is uitgevoerd. Ook bij conflicten tussen een mortuariummedewerker en een uitvaartondernemer stel ik mijn diensten graag beschikbaar. Denk hierbij aan bloedingen die zijn ontstaan na het verwijderen van een pacemaker, of lekkage uit neus en mond na een drainage, thanatopraxie of buikpunctie. Als ik dan luister naar wat er gezegd wordt, dan hadden vele van deze problemen voorkomen kunnen worden. Het is niet altijd onkunde en veelal is het de natuur die wint van datgene wat we voor ogen hadden: namelijk een probleemloze opbaring. Door onpartijdig naar beide partijen te luisteren (en te kijken bij de overledene), weet ik meestal de rust terug te brengen. Als de overledene inmiddels is begraven of gecremeerd, dan heeft het voor mij weinig meerwaarde om te bemiddelen. Ik ben een technische man en zal altijd een blik willen werpen op de overledene. Ik bereken voor bemiddeling mijn tijd, reistijd en kilometers volgens mijn prijslijst.

Special Death Care - Edwin Spieard

‘Waarom lesgeven aan mensen uit de zorg’? Ik kijk die mannelijke collega aan en frons wat met mijn wenkbrauwen. ‘Waarom niet? Ik weet zeker dat mensen (uit bv de palliatieve zorg) ook graag dat laatste stukje zorg op een waardige - en kundige - manier zouden willen afronden. Ik vind het maar kortzichtig van je om te zeggen dat deze groep geen recht zou hebben op een les van Special Death Care’. Ik kwam met deze man dan ook niet helemaal op 1 lijn. Zorg is zorg en uitvaart is uitvaart, dat was een beetje zijn standpunt. Nou, niet bij mij. Ik zie mensen uit de zorg als een belangrijk onderdeel van mijn vak. Mensen waarvan ik kan leren en mensen die iets van mij kunnen leren. Daarom sta ik ook met regelmaat op zorg gerelateerde beurzen, verzorg ik seminars aan verpleegkundigen en ondersteun ik ze bij problemen. Zo gek ik dat toch niet?

Les Special Death Care

Onlangs kreeg ik geheel spontaan een donatie op mijn rekening gestort. Zomaar als bedankje voor mijn algehele en brede inzet. Ik twijfelde geen moment en besloot het te schenken aan nabestaanden waarbij de financiële middelen zouden bepalen of ze nog wél, of géén afscheid meer zouden kunnen nemen van hun dierbare. Lang heeft het niet geduurd, want binnen een week trof ik een overledene die door de bacteriën zo snel achteruit was gegaan, dat visueel afscheid nemen erg onaangenaam was geworden. Via de uitvaartondernemer kreeg ik de vraag (en vrijheid) om te kijken of het haalbaar zou zijn, deze overledene enigszins weer toonbaar te krijgen. Heerlijk is het, om in alle rust je kennis te kunnen gebruiken. Eerst een lichaamsdrainage om de zwelling en lekkage te verminderen, daarna de marmering camoufleren (camoufleren kan ik je leren) en vervolgens middels make-up en airbrush de puntjes op de i zetten. Het is gelukt en met een glimlach op mijn gezicht verliet ik het pand. Namens de familie (en mij) een liefdevolle knuffel aan de donateur(s).

Les Special Death Care

Lijkvinding, iets waar ik met regelmaat kom. Niet altijd zien de gevonden lichamen er in een topconditie uit, zeker niet als ze weken na hun overlijden pas zijn gevonden. Na zo veel honderden lijkvindingen te hebben gezien, zie ik wel een patroon. Hoe onaangenamer het lichaam er uit ziet, hoe slechter de schouw. In deze cases ligt er een jonge vrouw op een bed, volledig in ontbinden, gekleed en de hoeveelheid vliegen vertellen ons dat dit lichaam er al een geruime tijd zou moeten liggen. Bij het betreden van de kamer, ligt er op een tafel een A-verklaring. Een A-verklaring is een door de behandeld arts ingevuld formulier, waarop staat geschreven dat de arts ervan overtuigd is dat de dood is ingetreden ten gevolge van een natuurlijke oorzaak. Is ervan overtuigd, dat is wat er staat. Maar wat ik zie is een lichaam die gekleed is, lekt uit alles en door de ontbinding onherkenbaar is geworden. Waar ik dan zo ontzettend nieuwsgierig naar ben, is hoe deze arts tot de conclusie gekomen is dat het hier gaat om een natuurlijk overlijden. Ik heb in mijn looptijd inmiddels 3 slachtoffers gezien, die uiteindelijk waren vermoord, gemist tijdens de schouw. Waarom niet de gevonden overledene ontkleden en een grondig onderzoek verrichten naar de doodsoorzaak? Het uitkleden duurt maximaal 10 minuten, maar dan kan er wel beter onderzoek worden verricht en kan er worden uitgesloten of iemand niet gewurgd of gestoken is met een scherp voorwerp. Is het gemakzucht, desinteresse, of ben je gewoon vies van een ontbonden lichaam? Mocht je als (schouw)arts nou niet de behoefte hebben om een overledene waardig te schouwen, bel me dan, dan help ik je graag, hoe ‘ranzig’ het ook kan zijn. Je bent als arts de aangewezen persoon die het nog voor de overledene op zou kunnen nemen, en het zou je sieren als je deze taak serieus zou oppakken.

Les Special Death Care

Het is inmiddels een jaar geleden, dat het Duitse rampenteam mij vroeg te helpen met het bergen van de slachtoffers na de verwoestende aardbeving in Turkije en Syrië. Een aardbeving met meer dan 50.000 dodelijke slachtoffers, waarvan ons team meer dan 1000 overledenen hun identiteit terug heeft kunnen geven. De schoenen die ik aanhad tijdens deze bergingswerkzaamheden hangen nog steeds aan de muur. Bij het zien van deze schoenen ga ik opnieuw terug naar de verwoeste flatgebouwen en zie ik mezelf kruipend op mijn buik door deze puinhopen, zoekend naar alles wat ruikt naar de dood. Het is ongetwijfeld de meest indrukwekkende periode uit mijn leven geweest en zal indien nodig (en mogelijk) opnieuw mijn gratis diensten aanbieden. Mijn boek ‘Als de dood begint te ruiken’ heb ik opgedragen aan de bevolking van Turkije en Syrië. Ik wens alle nabestaanden veel kracht en liefde toe. Mijn (dag)boek over onze werkzaamheden tijdens deze ramp is te vinden op: boeken (specialdeathcare.nl)

Edwin Spieard - Aardbeving Turkije