Details

Created: 04 December 2025

‘Ik ben make-up artiest,’ zo begon het telefoongesprek. Het was deze keer geen open sollicitatie, maar een aanvraag voor een offerte. Niet vragen of het me even past om gebeld te worden, maar direct een heel verhaal in moeilijk verstaanbaar Nederlands. ‘U geeft de cursus make-up en airbrush, dat wil ik ook, maar ik moet een offerte hebben. Een offerte waar alles bij in zit, ook de materialen. ’In mijn antwoord kon ik kort zijn en verwees haar naar mijn website. Op mijn website staan alle prijzen aangegeven, inclusief de materialen. ‘Maar u begrijpt dat mijn cursus airbrush geen les is in beauty make-up is, maar waarin ik je leer wegwerken van bijvoorbeeld groene verkleuring of een blauw oog?’ Ze begint mij met een dringende toon mij aan te vallen.’ U luistert slecht, ik heb u net verteld dat ik make-up artiest ben en moet een offerte inleveren bij de gemeente.’ Ik merk dat mijn enthousiasme aan het afnemen is en vraag haar waarom de gemeente een offerte moet hebben van een cursus die zij privé wil volgen. ‘Jezus, u stelt veel vragen.’ Ik onderbreek haar en zeg dat ik aan een gesprek op deze toon geen zin heb. Ik had mijn zin nog niet uitgesproken, terwijl ze abrupt ‘de hoorn op de haak’ gooit. In mezelf dacht ik aan twee woorden: Totaal ongeschikt. Ik had samen met Kim net twee prachtige beursdagen achter de rug bij Nursing Experience in Ede. Een beurs waar ik tijdens een college heb aangegeven dat juist het luisteren naar anderen zo enorm belangrijk is. Zo kun je erachter komen wat de ultieme wens is van bijvoorbeeld de nabestaanden. Ik kon me daarom ook niet verplaatsen in haar opmerking dat ik slecht luister. Ik wilde haar alleen duidelijk maken wat ik mijn cursisten weet bij te brengen, dit om teleurstelling te voorkomen. Hoe dan ook, een gesprek als deze verandert toch mijn blije gevoel van de dag. De beurs op zich was weer perfect, onze dank gaat uit naar alle medewerkers van Nursing en ‘de Reehorst’. In juni 2026 zullen wij opnieuw aanwezig zijn in Den Bosch.

Details

Created: 11 November 2025

KOPSTUKKEN – ‘Special Death Care’, dat zijn de woorden die prijken op de gele wagen van Edwin Spieard uit Kopstukken. Spieard heeft een niet-alledaagse functie binnen de uitvaartbranche. Hij is namelijk werkzaam binnen de specialistische postmortale zorg. Dit betekent dat Spieard veelal werkt met lichamen die sterk in ontbinding zijn of ernstig zijn verminkt. Zijn taak: deze lichamen zodanig herstellen, dat nabestaanden een waardig afscheid kunnen nemen. Spieard komt daar, waar de meeste mensen liever niet willen komen. Bijvoorbeeld bij moorden, ongelukken, gezinsdrama’s of rampen. Het is voor Spieard echter het mooiste werk wat hij zich kan voorstellen, zo zegt hij: ‘Ondanks dat elke zaak begint met een traan, neem ik bijna altijd afscheid van de nabestaanden met een knuffel. Hoe verminkt een overledene ook kan zijn, ik kan altijd van betekenis zijn in het rouwproces van de nabestaanden,’ vertelt hij bij het RTV1-programma ‘1 op Vrijdag’. Op 23 oktober 2025 gaf Spieard een lezing over zijn werk in theater Geert Teis in Stadskanaal. Deze lezing was binnen no-time uitverkocht. Hierbij maakte hij gebruik van ‘foto’s zonder censuur’ zoals hij het zelf noemt. Dit zijn beelden van onder andere verhanging en verminking, uiteraard met toestemming van de nabestaanden. Spieard: ‘Ik laat bijvoorbeeld zien hoe ik iemand aantref die een aanrijding met een trein heeft gehad. Vervolgens neem ik het publiek mee in het proces van de reconstructie van het lichaam. In dit geval dus vanaf het moment van het treinongeval tot de opbaring in de kist. Luguberder dan dat, kan misschien wel niet.’De reacties van het publiek waren dan ook niet verrassend. ‘Waar ik normaal gesproken tijdens voorlichtingen en lessen veel interactie heb met de deelnemers, was er nu vooral doodse stilte. Op de foto’s die zijn gemaakt tijdens de voorstelling zijn dan ook veel geschokte gezichten te zien’, vertelt Spieard. Spieard breidt in 1 op Vrijdag uit over de lugubere details van zijn werkzaamheden: ‘In het specifieke geval van het treinongeval kreeg ik 70 procent van een lichaam aangeleverd. Dit spreid ik dan uit op mijn tafel en aan mij is het vervolgens de taak om hiervan weer een mens te maken.’Bij de reconstructie maakt Spieard vaak gebruik van een vochtisolatiepak. Dit is een ‘kunststof overall’ waar hij de verschillende lichaamsdelen in stopt om zo een mens weer op te bouwen. ‘Ik plaats de voeten aan het voeteneind en zorg dat het darmpakket weer op de plek komt waar hij bij jou en mij ook zit. Vervolgens kan ik deze persoon weer aankleden’. zegt Spieard. Tot slot rest dan nog de restauratie van het gezicht van de overledene, om zo de menselijkheid weer terug te laten keren. Ondanks dat Spieard veel verdriet tegenkomt en zelf ook wel eens huilt, neemt hij zijn werk niet mee naar huis. De beelden blijven niet op zijn netvlies staan. Het zijn voornamelijk de vele herinneringen aan alle duizenden plekken waar hij is geweest en mensen heeft aangetroffen die hem bijblijven. ‘Als ik rondrijd in mijn Special Death Care Mobile (dit is de rijdende Operatie Kamer van Spieard), denk ik vaak: daar heb ik iemand aan de trap zien hangen en daar reed iemand tegen een boom. Omdat ik internationaal werk en dagelijks 300 tot 700 kilometer rijd, zijn er in de afgelopen 24 jaar weinig plekken waar ik voor mijn werk nog niet ben geweest. Vanwege het succes van de vorige theaterlezing, staat Spieard op 13 maart 2026 opnieuw in theater Geert Teis. Spieard: ‘Weet wel waar je aan begint, want ik kan je niet beloven dat je die avond lekker kunt slapen.’ Aanmelden kan via: https://www.theatergeertteis.nl/voorstellingen/edwin-spieard 

Details

Created: 08 November 2025

Ik had zo veel meer kunnen vertellen, maar 15 minuten zendtijd krijgen is natuurlijk al geweldig. Op uitnodiging van RTV1 heb ik mogen vertellen over mijn vak en de nieuwe presentatie waarin ik het publiek meeneem in mijn wereld van ongelukken, moord en drama. Met special dank aan Rutger Breider en Harry Cats. Zie het interview via: https://www.youtube.com/watch?v=huZ-17f2efg&t=2158s

Details

Created: 18 October 2025

Inmiddels 24 jaar werkzaam in de uitvaart, met de laatste 10 jaar als zelfstandige. Daar komen waar een ander liever niet wil zijn. Tuurlijk, het heeft me gevormd. Dagelijks geconfronteerd worden met lichamen die sterk in ontbinding zijn of ernstig zijn verminkt, dat zorgt ervoor dat je anders naar dingen gaat kijken. Tijdens mijn klinische lessen krijg ik vaak de vraag wat de meeste indruk op me heeft gemaakt. Echter zijn dat niet de dingen waarbij ik betrokken ben geweest, maar juist de dingen waarbij extra expertise niet werd ingezet. Niet alleen mijn expertise, maar ook van andere personen met een specialisatie. Vaak had dat te maken met macht spelletjes, hooggeplaatste heren die voor de nabestaanden de keuze gingen maken of ze wel of geen tastbaar afscheid mochten nemen. De MH17 is daar een mooi voorbeeld van. Persoonlijk ben ik van mening, dat daar veel meer mogelijk was geweest m.b.t. de overdracht van de slachtoffers aan de nabestaanden. En ja, ik heb dat geprobeerd en heb me er enorm voor ingezet, maar dat werd niet geaccepteerd. Ik weet me nog te herinneren dat ik tijdens een overdracht 3 uur lang op een kantoortje ben gezet, want stel je voor dat ik me er mee zou bemoeien. Toen was ik te bleu, ik zag het en liet het gebeuren. En ja, daar heb ik spijt van. Ik had met de vuist op tafel moeten slaan, op de deuren moeten bonken om het beter op te nemen voor de slachtoffers en de nabestaanden. Maar (laat ik hem meneer ‘S’ noemen) had de macht om dit te voorkomen. Wat ging dat anders na de aardbeving in Turkije, waar we in een week meer dan 1000 slachtoffers teruggaven aan de nabestaanden. Geen tijdsdruk, geen gedoe, geen gezeur over geld. Afscheid nemen mag je iemand niet ontnemen. Beste meneer ‘S’, mochten we in de toekomst opnieuw ‘samenwerken’, dan laat ik niet meer over mij heen denderen. Het is geen dreigement, maar een belofte. Zo, dat lucht op…

Details

Created: 04 October 2025

Ik ken mijn grens en sommigen vinden daar iets van. Overleden baby’s, daar heb ik het over. Ik krijg ze meer dan ooit tevoren op mijn behandeltafel, 37 week en doodgeboren is mij niet meer vreemd. Ik zie hiervan de afgelopen 4 jaar een explosieve stijging binnen mijn bedrijf. Ouders en verloskundigen die alle middelen proberen in te zetten, om deze kindjes (en ouders) een waardig afscheid te gunnen. Maar veelal verwijs ik door naar mijn collega’s. Niet omdat ik het emotioneel niet aan kan, maar ik heb de wetenschap dat er collega’s zijn waarbij het hun passie is om deze ouders te helpen. Tja, dat ik daarmee mensen teleurstel, dat zou kunnen. Maar doorverwijzen naar een collega is geen onwil, het is ook een kracht. Mijn expertise zit meer in confrontaties en restauraties van ernstig verminkte slachtoffers. Daar ligt (evenals bij lesgeven) mijn passie.

Details

Created: 02 October 2025

Familie agenten, een zeer belangrijke groep mensen die vaak achter de schermen een belangrijke taak vervullen. Ik zeg bewust ‘mensen’. Het zijn vrouwen en mannen, die o.a. bij zelfdoding en zware ongevallen, de nabestaanden helpen en begeleiden waar mogelijk. Dat dat niet altijd gemakkelijk is, bleek tijdens de presentatie die ik heb mogen geven aan familie agenten in Noord-Nederland. Met voorbeelden en casussen uit de praktijk, heb ik met mijn 24 jaar ervaring, deze groep meegenomen in mijn wereld. Vele zaken, waarbij zowel deze agenten als ik, persoonlijk betrokken zijn geraakt. Het leerdoel was om van elkaar te leren en in de toekomst nog professioneler te werk kunnen gaan. Mijn dank gaat uit naar de organisatie en de deelnemers. Huiveringwekkende situaties waarin ik verzeild ben geraakt, moord, drama en gruwelijke ongevallen, heb ik tevens beschreven in mijn boeken.