Details

Created: 28 February 2026

Ik ben blij dat ik uit 1969 kom en daardoor jaren levens ervaring heb. Als ik tegenwoordig artikelen lees met de daarbij geplaatste foto, dan voel en zie je gewoon dat het niet meer de realiteit is. Foto’s die niet zijn genomen, maar creatief zijn gemaakt. Het verhaal die bij de behorende (nep)foto is geplaatst, heeft dan (net als de foto) voor mij geen meerwaarde meer. De foto’s die ik toon tijdens mijn presentatie zijn echt en de verhalen die ik bij deze foto’s vertel zijn de ware, verteld vanuit mijn verleden en ervaring. Je zult het zien, voelen en beleven en niet zelden word ik tijdens de presentatie zelf overvallen door de emoties. In de afgelopen 24 jaar is het mij niet gelukt om elke overledene een eigen rustplaats te geven, heb ik niet elke overledene toonbaar kunnen maken en is het mij niet gelukt alle nabestaanden minder ongelukkig te maken. De keuze waarom er al dan niet een reconstructie heeft plaats gevonden, werd niet altijd genomen door de justitie, nabestaanden of door mij, maar ook uit respect voor de overledene. Geld is zeker een bepalende factor, maar ook toen ik mijn diensten gratis aan heb geboden, werd daar niet altijd gebruik van gemaakt. Inmiddels hebben honderden mensen mijn beladen (en gewaagde) presentatie gezien. Ongecensureerde beelden van moordzaken, verhangingen en zelfdodingen. Niet om je te shockeren, maar om in overleg met de nabestaanden je een inkijkje te geven in hun emoties en je te laten realiseren wat het met mij doet als bij een ander de wereld op zijn kop staat. Ik heb de presentie vernoemd naar mijn eerste boek ‘Altijd werken in emotie’. De presentatie in het theater (€25,- p.p.) is niet geschikt voor mensen die nu al slecht slapen en niet geschikt voor mensen die niet tegen bloed kunnen. Echter is iedereen welkom. Voor meer informatie of je aanmelden, klik hier

Details

Created: 19 February 2026

De verwoesting in Turkije na de aardbeving 2023, staat met stip op 1 als je mij zou vragen wat het ergste is dat ik ooit heb gezien. Inmiddels ben ik 25 jaar werkzaam in de uitvaart en waar herinneringen vervagen, komen er nieuwe voor terug. Niet alle beelden en geluiden verdwijnen uit mijn hoofd. De krijsende moeder, zittend op de grond, gaat mij nog steeds door merg en been. Oerwoudgeluiden noem ik het, een moeder zo intens verdrietig, dat ze ongeremd haar emoties liet zien en horen. Maar ook de moeder, lopend met haar verminkt kindje op haar arm, verdwaasd over de straat richting mijn gele wagen. Het waren ouders vol verdriet en op zoek naar hulp. Ze leken volledig gedesoriënteerd en onbereikbaar. Het besef dat je net iets bent kwijtgeraakt, wat je nooit meer terug zult krijgen, dat moet wel ongelooflijk veel pijn doen. Huilen bij nabestaanden doe ik echt zelden, ik geef ze mijn aandacht, liefde en bied mogelijkheden. Maar tijdens mijn presentatie, waarin ik vertel over wat ik de afgelopen jaren heb beleefd, knap ik regelmatig af. En ja, ik schaam me dan. Tijdens het huilen voel ik me klein, niet meer die stoere man die kinderhoofdjes in elkaar heeft gezet, hersenen uit de haren van een aangereden kindje stond te wassen of iemand die na een aanrijding met een trein probeert het lichaam weer in elkaar te zetten. Huilen voor een groot publiek brengt me terug naar Turkije, waar wij, de stoere mannen, elkaar huilend in de armen vielen na het bergen van de slachtoffers. Onlangs heb ik een aantal verhalen teruggelezen uit mijn eerste boek ‘Altijd werken in emotie’. Regelmatig kwam er een ‘O ja’ moment. Mijn herinneringen werden opgefrist en het besef dat ik écht wel iets heb meegemaakt de afgelopen 25 jaar, laten me stralen. Het was niet allemaal ellende, tijdens de ellende zijn er ook prachtige dingen gerealiseerd. Omdat ik graag mijn verhalen deel, zijn mijn 3 boeken nog een tijdje te bestellen zonder verzendkosten. En wat betreft de aangrijpende presentaties, beloof ik niet dat ik niet opnieuw zal gaan huilen. Het is wat het is en neem de schaamte voor lief.

Details

Created: 14 February 2026

Het wijzende vingertje. Een vriendelijk gebaar die ik krijg als ik met mijn gele wagen een wegversmalling passeer, een rotonde opdraai of vanuit een woonerf de doorgaande weg op probeer te komen. Een vingertje die me laat stralen, het geeft me een gevoel van dankbaarheid en respect. Doorgaans zijn het de ouderen die me de ruimte geven, een hand opsteken of vriendelijk knikken als ik ze passeer. Ongetwijfeld heeft het te maken met de kleur, formaat of het model van mijn bedrijfswagen, want als ik met mijn BMW rijd krijg ik ook wel regelmatig een vinger, maar deze komt anders over. Maar wat is het fijn te ervaren, dat er mensen zijn die begrijpen dat zorg verlenen een dankbare taak is en een vriendelijke groet gemakkelijk is om uit te delen. Wellicht denken ze helemaal niet na over wat het met mij doet, dat een simpele vinger van een chauffeur mijn dag helemaal goed kan maken. Ik ontvang het opstekende vingertje met een glimlach, het geeft me rust en het laat me stralen. Het zette mij aan het denken en begon met een soort van test. Op mijn route slingerend door Drentse dorpen, greep ik elke kans aan om mijn medeweggebruikers en passanten te groeten. Simpelweg mijn hand groetend opsteken tijdens het passeren. De uitkomst was geniaal, ik heb nog nooit zo veel terugzwaaiende mensen gezien. Ook was bij deze groep een grote glimlach te bespeuren. Mocht je me zien rijden, besef dan dat een groet mijn en jouw dag erg aangenaam kan maken.

Details

Created: 03 February 2026

Gepast of ongepast? Ik denk dat er elke maand wel iemand naar mij belt met het verzoek voor een interview, podcast of filmopname. Voor een (tv) interview of podcast ben ik goed te porren, maar om een cameraploeg mijn werkzaamheden in beeld te laten brengen, ben ik tot nu toe erg terughoudend geweest. Het heeft me wel aan het twijfelen gebracht. Er zijn legio filmpjes over crematoria te vinden, filmpjes over het afleggen en zelfs een obductie is al eens in beeld gebracht. Waarom dan niet met bewegend beeldmateriaal mijn prachtig vak belichten? Tijdens mijn presentatie ‘Altijd werken in emotie’ neem ik je al mee in mijn wereld, een presentatie waarin ik op verzoek van de nabestaanden foto’s laat zien over de mogelijkheden die er zijn na bijvoorbeeld een dodelijk ongeval. Nu overweeg ik akkoord te geven voor een cameraploeg. Niet om schokkende beelden vast te leggen, maar op een positieve manier mijn vak te belichten. Maar hoe werkt dat in de praktijk? Mijn meldingen zijn ad hoc en is er weinig tijd om na te denken over de planning. Mag een filmploeg bijvoorbeeld een uitvaartcentrum betreden. Ik bedoel, stel ik neem van tevoren contact op met het uitvaartcentrum, wie is dan bevoegd om akkoord te geven? Wie vraagt de toestemming aan de nabestaanden. Zo zijn er bij mij vele vragen die ik door mijn onwetendheid niet weet te beantwoorden. Ik ga er nog even over nadenken.

Details

Created: 03 February 2026

Met zijn poot omhoog pist hij tegen mijn linker voorwiel, rent vervolgens kwispelend door de sneeuw om daarna aan een drol van zijn soortgenoot te ruiken. In de tuin zijn twee merels die wat achter elkaar aan huppen om iets van het gestrooide vogelvoer te pikken, terwijl boven in de lucht zwanen in een V-vorm door de lucht vliegen. Verderop zie ik wollige schapen in de wei met een dikke blauwe vlek op de kont, nog even en de lammetjes huppelen weer rond. Weet je, eigenlijk is het best leuk om bij de weg te zijn. Beesten die waarschijnlijk niet in de gaten hebben wat er rondom ons aan het gebeuren is en zich niks aantrekken van nieuwe regels en wetten. Ondanks dat het voor ons in de uitvaart best hard werken is, heb ik schik van de kleine dingen. Kijk eens om je heen hoeveel moois er nog is, wedden dat je iets kunt vinden wat je een glimlach gaat bezorgen. Niet te somber in deze dagen en kom je er niet uit, durf dan om hulp te vragen. Op mijn vakgebied help ik je graag, opgezwollen overledenen weer wat slanker maken, lekkages verhelpen, wat bacteriën versuffen en onaangename geuren verstoppen. Ja…zelfs dat doe ik met een glimlach. En voor mensen die zich vervelen heb ik 3 boeken geschreven, ben je welkom op mijn klinische les of airbrush cursus, of kom je met je collega naar mijn ingrijpende presentatie in het theater. Kiek an, tis allemaal niet zo duuster…..

Details

Created: 15 January 2026

Brutaliteit, nieuwsgierigheid, geïnteresseerd, geef het een naam. In mijn boek ‘Altijd werken in emotie’ heb ik veel geschreven over de belangstelling in mijn vak. Maar is het de belangstelling in mijn vak, de wagen, mij als persoon, of is het de sensatie die mijn vak met zich meebrengt? Ach ja, vroeger voelde ik ook de spanning, de adrenaline die door je aderen vloog als je een hoofd in de wasbak had liggen om de haren te wassen met de romp een meter verderop nog op een behandeltafel. Die adrenaline is er niet meer en heeft plaats gemaakt voor liefde, aandacht en passie. De letters op mijn wagen roepen soms nieuwsgierigheid op bij anderen. Als ik mijn wagen door het centrum van een stad stuur, heb ik wat moeite om een parkeerplaats te vinden. Een parkeerkelder is geen optie ivm de hoogte van de wagen en heb achter de wagen graag wat extra ruimte om de brandcard te kunnen uitladen. De keuze voor een stoep is dan soms niet de beste, maar wel de enige optie. Heel langzaam stuur ik de wagen de stoep op en zorg voor voldoende ruimte voor de voetgangers en rolstoelen. Op dat moment heeft de handhaving me al in de gaten en stuurt de wagen net als de mijne, richting het voetgangersgebied. Er is niet veel voor nodig om ze te overtuigen dat er weinig andere opties overblijven dan het parkeren op de stoep. Als ik een halfuur later volop aan het werk ben bij de nabestaanden, voel ik het trillen van mijn telefoon. ‘U spreekt met Edwin, Special Death Care.’ Maar ik kreeg maar amper de tijd om uit te spreken. ‘Meneer ik zag uw wagen en heb direct op internet gekeken wat u bent. Respect hoor, mooie beroep. Mag ik vragen, hoe ik kan kijken, heb gezien.’ Ik begrijp er helemaal niks wat. ‘Heb gezien? Wat heeft u gezien?’ Eigenlijk voelde ik al aan mijn water waarheen dit gesprek zou gaan. ‘Zoekt u mensen? Gewoon voor werk of stage?’ Ik bewaarde mijn geduld en vertelde vriendelijk dat ik niet op zoek ben naar personeel of stagiaires. ‘Als u mijn website een beetje goed heeft gelezen, dan begrijpt u dat ik daar kom waar een ander liever niet wil zijn, dat er hier verdriet is en ik geen tijd heb om een heel gesprek met u te gaan voeren. Bedankt voor de spontane sollicitatie en wens u veel succes met het vinden van een baan’. Ook nu kon ik mijn zin maar amper uitspreken. ‘Meneer meneer, ik weet waar u bent, is het goed dat ik nu even kom kijken, want u doet ook moord enzo’. Bijna verloor ik mijn geduld, maar bleef netjes en vriendelijk richting deze over-enthousiaste man. ‘Beste man, ik moet nu echt mijn aandacht aan de overledene geven en wens u een fijne dag’. Met een ’s goed (is goed), verbrak hij de verbinding. Achteraf gezien had ik deze meneer richting mijn beladen presentatie kunnen sturen, dan had hij kunnen meekijken in mijn wereld. Maar het kwam niet eens in mij op, ik was een beetje overdonderd door de manier waarop deze meneer zich probeerde op te dringen. Wat zou het zijn geweest? Echte interesse in mijn vak, of was het de combinatie van mijn gele wagen en de wagen van de handhaving tezamen in het voetgangersgebied? Geen idee. Achteraf heb ik er samen met de uitvaartverzorgster wel om gelachen. Het heeft ook wel wat, mensen die hun nieuwsgierigheid niet kunnen onderdrukken en per direct in de telefoon klimmen. Laat ik het positief blijven zien.