Ik heb de gemeente waarin ik woon mijn diensten aangeboden. Werd keurig terug gebeld. ‘U bent bezig met acquisitie? Heeft u niet voldoende opdrachten?’ Ik tel niet eens tot tien, maar vuur per direct een aantal pijlen af op deze vriendelijke meneer. ‘Begrijpt u wat er aan de hand is, dat we straks met besmette overledenen van A naar B rijden en dat er wellicht ook uitvaartverzorgers en hulpverleners geen tijd of kennis hebben om de besmetting van deze overledenen tot een minimum te beperken. Laat me helpen!’ Hij laat me uitpraten en verteld me nogmaals. ‘Het voelt als acquisitie, wij kunnen geen beslissingen nemen en adviseren u contact op te nemen met organisaties die hier over gaan.’ Deze meneer zou helemaal gelijk hebben en ik accepteer het, maar het voelt machteloos en fout, zooo vreselijk fout….

Covid-19 Special Death Care

Al jaren geef ik aan welke handschoenen en mondkapjes geschikt zijn voor de juiste bescherming. Mensen die bij mij op de les zijn geweest, werken dus waarschijnlijk al met de juiste materialen en hebben nu minder stress dan mensen die zich hier nog in moeten verdiepen. Wil je ook je kennis op peil houden, schuif dan aan bij mijn klinische les (als we weer met z’n allen bij elkaar mogen zijn natuurlijk ;) Slechts € 25,- Niets geleerd, dan hoef je niet te betalen. http://specialdeathcare.nl/voorlichting

Zoals velen wellicht weten, is er al jaren een samenwerking tussen SF Postmortale Zorgverlening en Special Death Care. We helpen elkaar tijdens drukte en vervangen elkaar tijdens afwezigheid. Echter is de drukte de afgelopen jaren voor beide partijen enorm toegenomen, waardoor ik heb besloten om voor mijn eigen bedrijf iemand op te leiden die samen met SF Postmortale Zorgverlening mij gaat assisteren bij drukte en afwezigheid. Renate is als Forensisch verpleegkundige en Spoed Eisende Hulp verpleegkundige een enorme aanvulling binnen het team. Omdat ik daar kom waar complicaties zijn opgetreden, hebben we samen bijna een jaar de tijd genomen om zo veel mogelijk verschillende casussen te doorlopen. Renate zal vanaf juni 2020 zelfstandig buikpuncties en bodyseal gaan uitvoeren tijdens mijn afwezigheid.

Specil Death Care - Renate

Ik vind dat maar lastig, een lijkzak die niet alleen gebruikt wordt voor de overledene, maar tevens wordt gebruikt voor het afval. Steeds vaker assisteer ik bij een confrontatie en steeds vaker schaam ik me vreselijk diep. Ga maar even beeld denken en probeer je te verplaatsen in het slachtoffer en de nabestaanden. Als er bij mij een melding binnen komt van een zelfdoding met een jacht geweer, dan heb ik direct al een beeld hoe dit er uit zal zien. Door het mortuarium waar het slachtoffer is binnen gebracht werd aangegeven dat afscheid nemen niet meer mogelijk zou zijn en dat het lichaam beter geseald kon worden. Sealen van een lichaam is de overledene geur-, zicht- en dampdicht verpakken. Je kunt de overledene na een sealing niet meer zien, maar wel thuis opgebaard hebben, een prima optie. Maar als de twijfel toe slaat en de familie na 2 dagen besluit toch het lichaam te willen zien, dan open ik op locatie (meestal thuis) en in het bijzijn van de nabestaanden de bodyseal. In het bijzijn omdat dat dan de wens is van de nabestaanden en normaal gesproken kan dat onder begeleiding prima.

Maar tegenwoordig durf ik dat niet meer. Ik verstop bij binnenkomst alvast een vuilniszak in mijn pak, omdat het met regelmaat voorkomt dat ik voorwerpen aantref die niet bij de bodyseal in hadden gehoeven. Denk aan plastic schorten, stenen van het spoor, auto onderdelen en vaak latex handschoenen. Allemaal dingen die volgens mij niet thuis horen bij de overledene. Zelf vind ik het ook spijtig dat deze lichamen heel vaak onverzorgd zijn afgegeven. Waarom zou je niet met respect richting de overleden een stukje laatste zorg geven, kleden wat gekleed kan worden en respectvol in een seal overdragen aan de nabestaanden? Dit is toch bespreekbaar te maken voordat je de seal gaat uitvoeren? Daarna voor jezelf de wetenschap hebben, dat als de familie toch besluit te kijken, de familie ziet dat je piëteitsvol hebt gehandeld. Velen doen het keurig netjes hoor, dat voorop gesteld, maar er is ook een piepkleine groep die best iets meer mag nadenken. Iemand die tot zelfdoding over gaat heeft waarschijnlijk een moeilijke -maar bewuste- keuze gemaakt, daar heb ik ook na het overlijden nog diep respect voor.

112 Groningen Special Death Care

Tikkeltje nerveus. De emoties herbeleven en tegelijkertijd jou in mijn prive leven laten kijken. Voor iemand die altijd alleen werkt -en leeft- is dat best een dingetje. Maar ik heb het jullie beloofd en voor juli 2020 komt mijn boek ‘Altijd werken in emotie’. Waargebeurde verhalen waarin ik je mee neem tijdens mijn werkzaamheden. Probeer om geen traan te laten, verberg je kippenvel en verbaas je over de dingen die ik mee maak. Het boek is bijna gereed, geef mij nog heel even de tijd...

Edwin Spieard - boek

Stinkende man. Zomaar een opmerking die naar mijn hoofd werd geslingerd omdat ik onlangs een overledene van 230+ kilogram bij zijn eigen uitvaart heb kunnen laten zijn. Laat mij maar stinken, vermaak me prima! Met stralende ogen help ik jullie in 2020 voor dezelfde tarieven als afgelopen jaren. Ook de klinische lessen en de cursus airbrush zullen opnieuw tegen een laag tarief worden aangeboden.

Special Death Care - Edwin Spieard

Een grote knal en binnen een seconde is er iemand -zonder zich er zelf bewust van te zijn- weduwe geworden. Deze dag was er eentje met gemengde gevoelens. Als mijn assistentie wordt gevraagd om iets voor de nabestaanden te betekenen, dan zal ik mij voor de volle 100% inzetten om dit te bewerkstelligen. Noem mij een vakidioot, perfectionist of autist, altijd zal ik denken in mogelijkheden.

Vandaag ging dat een tikkeltje anders. Als ik bij een ziekenhuis een overledene in mijn wagen heb gelegd om deze terug te brengen naar zijn geliefde, wacht mij een onaangename verrassing. Bij de receptie van het ziekenhuis is nog geen mail ontvangen waarop staat aangegeven wie de overledene komt halen.

De dame achter de balie volgt haar script en zegt dat ik de overledene niet mee mag nemen uit het ziekenhuis. ‘Sorry mevrouw, maar de overledene ligt al achter in mijn wagen. Er is vanochtend gebeld met een landelijke meldkamer en die zou zorg dragen voor een ‘afgifte mail’. Dat u deze niet heeft ontvangen vind ik spijtig, maar daar mag de familie niet de dupe van worden’.

Ze draait haar stoel iets bij en blijft bij haar standpunt. ‘U haalt de overledene maar weer uit de wagen en legt deze maar weer terug in de koeling’.

‘Maar mevrouw, dat noemen ze gijzelen’. Mijn oksels beginnen te kloppen, mijn hart slaat in mijn keel. Ik zeg tegen mezelf dat ik rustig moet blijven, maar op deze manier denken -en nabestaanden daar de dupe van laten worden- is zo tegen mijn gevoel.

Natuurlijk volgt ze haar protocol en natuurlijk begrijp ik wel dat er regels zijn, daar is helemaal niks mis mee. Maar het is toch sneu dat een vrouw die de vorige dag haar man heeft verloren hem niet krijgt te zien omdat er een mail niet is verstuurd? Dat grijpt mij werkelijk aan.

Als ik een uur later over de snelweg rijd, wordt mijn wagen gespot. Een dame heeft een bericht op FB geplaatst, met daarbij een foto van mijn wagen. Binnen een uur heb ik zeker 5x deze foto ontvangen. ‘Edwin, je staat op Facebook’.

Tijdens het avondeten open ik de whatsapp berichten. Zelf heb ik geen FB, maar een van de gebruikers vond het waarschijnlijk leuk om mij alle reacties toe te sturen. En eerlijk is eerlijk. De teleurstelling die nog steeds aanwezig was verdween als sneeuw voor de zon. De positieve berichten lieten mij stralen en gaven mij de bevestiging dat er mensen zijn die blij zijn met wat ik voor de nabestaanden probeer te realiseren.

Facebook gebruikers bedankt. Mijn ogen stralen weer als vanouds!

De weduwe heeft haar man ‘terug’, ik heb mezelf getrakteerd op een sorbet met vreugde korrels en waarschijnlijk zal de dame op de bureaustoel zich nooit realiseren waarom mijn ogen veranderden van twinkeling in vuur.

Special Death Care