Hoe ver ga je voor een overledene? Nou, ver. Ik heb ooit een kindje opgegraven met mijn eigen schep en heb slachtoffers uit het puin bevrijd met mijn handen. Een hoofd zonder lichaam wassen in een wasbak of met een zware overledene via de stoeltjes lift samen naar beneden, is mij niet vreemd. Indien de situatie zich opnieuw voordoet, dan zal ik het zonder twijfel opnieuw doen. Het geeft mij geluksstofjes, nabestaanden helpen en daarbij wat buiten de kaders mogen denken. Niet werken zoals men denkt dat het moet, maar werken zoals het kan. Er komt een tijd dat ik ga minderen met werken. De focus zal komen te liggen op het overdragen van kennis, waardoor mijn vrije tijd beter planbaar gaat worden. Niet meer dagelijks met je telefoon in je achterzak, wachten op wie je gaat bellen voor extra expertise lijkt me heerlijk. Maar hoe draag je vakkennis over? Hoe leer je iemand wél hoe je een buikpunctie moet uitvoeren en hoe leer je iemand een confrontatie begeleiden? Dat gaat niet binnen een week, daar gaan jaren aan voorbij. Mijn 24 jaar ervaring deel ik tijdens mijn lessen, maar iemand in de praktijk opleiden, die vervolgens het stokje over gaat nemen, die ligt iets ingewikkelder. Buiten de hoeveelheid tijd die het gaat kosten, zit er ook een financieel plaatje aan vast. Ik heb domweg geen zak met geld liggen om iemand op te leiden en mijn donaties geef ik terug aan nabestaanden. Maar er is ook nieuws. De titel van mijn nieuwe boek gaat definitief ‘Zonder Hartslag’ worden en wat betreft mijn nieuwe wagen, deze zal ik met ingang van 26 maart gaan inzetten. Ook voor de plotseling overledenen blijf ik me hard maken en blijf ik hameren op meer onderzoek. Zo zie je maar, als ZZP-er ben je dagelijks bezig je bedrijf te runnen en komt het geluk je niet zomaar aanwaaien.

Een familieagent die plotseling op mijn pad kwam. Het resulteerde in een zakelijke koffie met heerlijke koek. Ik denk dat we elkaar 90 minuten hebben gesproken, alhoewel, hij was meer aan het woord dan ik. Ik dacht dat ik veel kon praten, maar geloof me, deze familieagent kon kletsen, sodeju. We zitten beiden al jaren in het vak en tijdens deze koffie kwamen veel zaken naar boven. Het bijzondere aan deze 90 minuten, was het aantal moordzaken, waarin we beiden onze expertise hebben ingezet. Nu, terwijl ik dit schrijf, denk ik terug aan ons gesprek en realiseer me dat er wel bijzonder veel moordzaken zijn geweest, waarbij kinderen de dupe zijn geworden, of waarbij de partner de andere partner om zeep heeft geholpen. Mensen zijn best wreed voor elkaar. Ik heb geen idee hoeveel precies, maar in de laatste 20 jaar dat ik werkzaam was, heb ik er toch echt wel tientallen voorbij zien komen. Ik denk zelfs serieus dat het er met gemak meer dan honderd zijn geweest. Dat is toch bizar? Het doel van onze koffie, was om te zien of we in een grotere groep onze ervaringen kunnen gaan delen. Een soort ochtendsessie waarbij we leren van elkaars ervaringen. Ik sta er in elk geval voor open. Het doel: Nabestaanden op een breder vlak kunnen begeleiden, niet alleen oog hebben voor het slachtoffer, maar ook voor de nabestaanden en de hulpverlener(s).

Mijn 3e boek, ik ben er druk mee. Ik was eraan begonnen, maar had het een tijdje links laten liggen. Het boek over de aardbeving in Turkije (mijn 2e boek) had nogal wat tegenslag. Een kapotte pers, gelekte inkt door vele pagina’s en een zending die door de transporteur buiten in de regen was achtergelaten, zorgde ervoor dat er ruim 2000 exemplaren richting de papier recycling zijn gegaan. Hierdoor was ook de zin om aan een 3e boek beginnen gereduceerd tot nul. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb alweer veel meegemaakt en deel mijn ervaringen en belevenissen graag opnieuw met jullie. Het zal nog zeker een jaar in beslag nemen, maar het plan is om in 2026 mijn nieuwe boek aan te bieden. Samen met Kim Spieard ga ik het wederom uitgeven in eigen beheer, zo bespaar ik vele kosten en hoeft de prijs – om er zelf ook iets aan over te houden – niet abnormaal hoog te zijn. Het boek zal gaan over de dingen die ik mee maak en geef ik een kijkje in mijn privéleven. Emotionele verhalen, maar ook verhalen met humor en verbazing, allen waargebeurd. Geef me nog een aantal maanden om er iets leuks (en leerzaams) van te maken, dan komt het helemaal goed.