-
Kerkhof en de dood
Mijn eigen graf, ik ben er nog steeds razend enthousiast over. Kijk nou zelf, het is mijn privé stukje grond, gehuurd voor tientallen jaren. Een aantal keren per jaar je eigen graf onderhouden is niet waar iedereen over nadenkt, maar voor mij is het ultieme moment om gelukkig te zijn. Bloemen, kaarsjes en eind oktober…
-
De was doen is een specialisme
Ik zag het plotseling anders, een thanatopraxie was als een goede wasbeurt. Tijdens een gesprek met een gewaardeerde collega, kwamen we plotseling op het persoonlijk vlak. ‘Heb je nog leuke dingen te doen vandaag, of ga je genieten van je tuin?’ Ik kijk naar buiten en zie dat het zwaarbewolkt is. ‘Ik ga eerst de…
-
Steekproef bij Special Death Care
Bij een steekproef controle van het ILT (Inspectie Leefomgeving en Transport) is mijn manier van werken rondom een thanatopraxie en/ of balseming getoetst. Een groot aandachtspunt was de ruimte waarin ik deze werkzaamheden uitvoer. Sinds 2016 werk ik met en in mijn voormalige ambulance. Zie deze wagen als een verplaatsbare verzorgingsruimte, een ruimte waarin reconstructies,…
-
Hersenen ruiken anders dan ontlasting
De geur van hersenen, maar zeker de geur van het bloed is wat ik in mijn hoofd zo zou kunnen reproduceren. Zelfs als ik mijn tuin sproei met grondwater, dan ruik ik het ijzer in het water en dat doet me weer denken aan het bloed van de overledene. Zo is de geur van ontbinding…
-
Aanrijding met een trein
Alles rondom echte treinen boeide me al als kind. Stoere grote elektrische machines die geluidloos van een station weten te vertrekken, of de kracht van de diesels met daarachter honderden meters wagons. Ik fantaseerde wel over en baan als machinist, maar de verantwoordelijkheid over de passagiers zou ik nooit kunnen trekken. Toch indirect, werk ik…
Toggle header
