De stilte bevalt me wel. Het vertelt me dat het binnenkomt en dat er respect is voor datgene wat ik laat zien. Ik heb het over de presentatie ‘Altijd werken in emotie’. Een presentatie waarbij ik vertel wat het met mij doet als bij een …
De verschuiving van personeel binnen uitvaartland vind ik best groot. Medewerkers die verkassen, omdat ze denken bij een ander bedrijf te kunnen groeien. Als ik naast een overledene sta, waarbij wat verkleuring is opgetreden en er lekkage uit de neus komt, vertelt de medewerker dat …
Het heeft ook wel wat. Bezig zijn met je eigen graf, nieuwe plantjes erop, wat leuke steentjes erbij en genieten van het uitzicht. Misschien leef ik nog jaren, maar ik vind het een rustgevende gedachte dat ik weet waar ik kom te liggen. Dagelijks bezig zijn met de dood van een ander is niet voor iedereen weg gelegd en wellicht daardoor sta ik er vrij nuchter in. Zittend bij mijn toekomstig graf geeft het me rust, ver weg uit de chaos en de jachtige wereld. Een wereld waar ik zo langzamerhand ook steeds minder van begrijp en twijfel hoe lang ik me daar nog in thuis voel. Daar waar ik kom te liggen koop je popcorn en suikerspinnen op het kerkhof en branden kaarsjes in de nacht. Tot die tijd zal ik stuiteren voor de klas, schrijf ik mijn belevenissen in een boek en zal ik nabestaanden minder ongelukkig maken. Mijn grote wens: een presentatie geven in een theater, gaat me lukken. In 2025 komt er een presentatie over mijn werkzaamheden, een presentatie waar ik me van bewust ben dat er over gesproken gaat worden. Mijn derde boek ligt inmiddels bij de drukker en zal geïntroduceerd worden tijdens deze presentatie.
Muisstil was het in de groep. Ik had ook doodstil kunnen zeggen, maar ik was net aan het uitleggen, dat een overledene mij veel vertelt. Dat ik alleen wil werken is een keuze, maar heeft ook een reden. Met mij samenwerken is niet voor iedereen …
Je kunt de confrontatie op een verminkt lichaam niet voorspellen en zeker niet repeteren. Oog hebben voor dingen om je heen, dingen zoals mensen die dreigen flauw te vallen, stoelen klaarzetten voor mensen die slap op de benen staan en oog hebben voor mensen die …
Er zijn voor en tegenstanders, maar het gaat echt gebeuren. Op 11 juni 2025 geef ik een presentatie, die als schokkend zou kunnen worden ervaren, maar die met een reden wordt gegeven. De presentatie zal gaan over mijn werk, dingen die ik aantref tijdens bijvoorbeeld een lijkvinding of verhanging, waarbij foto’s worden getoond van de PD (plaats delict). Ik ga vertellen over hoe ik de nabestaanden confronteer met het lichaam (of met een gedeelte van het lichaam). Er zijn meerdere redenen waarom ik deze presentatie ga geven. Vanuit het publiek – die mij regelmatig vragen stelt over wat ik meemaak – is er nieuwsgierigheid, terwijl sommige nabestaanden er soms behoefte aan hebben om aan het publiek duidelijk te maken, waarin je als nabestaanden verzeild kunt raken. Ook vanuit de justitie is er belangstelling voor deze presentatie, zodat nieuwe medewerkers voorbereid gaan worden op wat ze in de praktijk krijgen te zien. Ik weet dat ik sensatie zoekers zal aantrekken met deze presentatie, maar wil toch iedereen de gelegenheid geven deze presentatie bij te wonen. Er is uitvoerig gesproken met de nabestaanden van het slachtoffer en hebben de nabestaanden toestemming gegeven om een aantal foto’s met de belangstellenden te delen. Ook vanuit de justitie is er toestemming om deze foto’s te tonen. Let wel, de presentatie zal je uit je slaap kunnen houden en bedenk serieus of je bloot wilt worden gesteld aan deze schokkende beelden. Ik ben me bewust dat er veel kritiek zou komen, maar ik zal met uiterste zorgvuldigheid en respect deze presentatie gaan verzorgen.
De reflecterende letters ‘Special Death Care’, blinken in de nacht. Ik kom daar waar een ander liever niet wil zijn. Zelfdodingen, opgravingen, verminkingen, ongevallen, maar ook moord en doodslag zijn mij niet onbekend. In mijn derde boek ‘Zonder Hartslag’ neem ik je mee in mijn wereld, een wereld waarin ik nabestaanden de mogelijkheid bied om afscheid te kunnen nemen van hun dierbaren.
Naast verminkingen zijn er ook andere aspecten van mijn werk. Lichamen die door de bacteriën enorm zijn opgezwollen en daardoor niet in een uitvaartkist passen, of lichamen die bedolven zijn onder de maden, zijn mij niet vreemd. Ook dan help ik de nabestaanden en probeer ik met de technieken van nu, een opbaring te realiseren. Net als in mijn boeken ‘Altijd werken in emotie’ en ‘Als de dood begint te ruiken’, staat dit boek vol met waargebeurde en aangrijpende verhalen.
Het boek heeft 208 pagina’s, bevat geen foto’s en kost €29,99. Gratis verzending binnen Nederland.
Presentatie ‘Altijd werken in emotie’ Een beladen presentatie, over wat het met mij doet, als bij een ander de wereld op zijn kop staat. Daar komen waar een ander liever niet wil zijn en geconfronteerd worden met beelden die je moeilijk van je netvlies zult …
