Ik ken mijn grens en sommigen vinden daar iets van. Overleden baby’s, daar heb ik het over. Ik krijg ze meer dan ooit tevoren op mijn behandeltafel, 37 week en doodgeboren is mij niet meer vreemd. Ik zie hiervan de afgelopen 4 jaar een explosieve stijging binnen mijn bedrijf. Ouders en verloskundigen die alle middelen proberen in te zetten, om deze kindjes (en ouders) een waardig afscheid te gunnen. Maar veelal verwijs ik door naar mijn collega’s. Niet omdat ik het emotioneel niet aan kan, maar ik heb de wetenschap dat er collega’s zijn waarbij het hun passie is om deze ouders te helpen. Tja, dat ik daarmee mensen teleurstel, dat zou kunnen. Maar doorverwijzen naar een collega is geen onwil, het is ook een kracht. Mijn expertise zit meer in confrontaties en restauraties van ernstig verminkte slachtoffers. Daar ligt (evenals bij lesgeven) mijn passie.

‘Wat doe jij met schenkingen?’ Daar hoefde ik niet over na te denken. Ik geef ze door aan nabestaanden die het niet zo breed hebben. Via een fixe korting zorgen dat hun factuur lager uitvalt. ‘En hoe weet jij dan of de familie het niet zo breed heeft?’ En daar had hij wel een punt. Ik kan eerlijk gezegd niet zien of iemand wel of geen geld heeft, maar met mijn 24 jaar ervaring zie je wel aan iemands gezicht of geld het probleem is, of dat ze er geen geld voor over hebben. Liefde tussen mensen zie je, je voelt het en neemt het waar. En anderzijds, het maakt mij ook gelukkig om korting te kunnen geven. Een uitvaart hoeft volgens mij niet zo duur te zijn als dat ze in de media roepen. Omring je met de juiste mensen en vergelijk prijzen en opties voordat je komt te overlijden. Oke, dat is niet voor iedereen mogelijk, zeker niet met het hoge aantal ‘plotseling overleden mensen’, maar waarom zou je je niet eens verdiepen in prijzen en kwaliteit? Mijn draaiboek ligt al klaar, zo laat ik mijn dochter en vriendin niet met vele vragen achter. En weet je, het geeft me rust. Niet alleen de financiële kant, maar ook de dingen eromheen. Als voorbeeld de inlogcodes van Linkedin. Het is toch prachtig dat mijn nabestaanden mijn laatste groet online kunnen zetten? Nee, zo ver is het nog niet, maar noem het als voorbeeld. Vooralsnog dender ik door, deel ik mijn kennis, verkoop ik mijn boeken en help ik nabestaanden waar mogelijk. Ook als er weinig of geen geld is zal ik kijken naar opties en mogelijkheden.

De wereld op zijn kop, dat is wat ik dacht. Telkens als ik denk de grootste teleurstelling te hebben meegemaakt, is er iets of iemand die dat weet te overtreffen. Maar het heeft ook wel wat, het houdt mij scherp en laat me bewust zijn waar ik met mijn bedrijf voor sta. Rijdend door een grote stad, met achterin de wagen een dame die is omgekomen bij een ernstig verkeersongeval, ben ik diep in gedachten over wat ik nog voor de nabestaanden zou kunnen betekenen. Hoever ga je met een reconstructie? Wat is er nog haalbaar, maar ook in hoeverre een reconstructie piëteitsvol is voor de overledene. Soms moet je bij een reconstructie dingen eerst verergeren, alvorens je tot een beter resultaat kunt komen. Terwijl ik dat denk, nader ik een druk kruispunt. Naast mij fietst een jonge dame, ze heeft de gang er goed in en haar losse haren wapperen in de wind. Ik wil rechts afslaan, maar de fietser heeft voorrang en zodoende wacht ik totdat ze het kruispunt is overgestoken. Maar heel spijtig raakt ze met haar voorwiel een betonblok, een betonblok die de rijbaan scheidt van het fiets gedeelte. Nog voordat ik het besef, vliegt ze door de lucht en komt ongelukkig met haar fiets op het kruispunt terecht. Zonder erover na te denken, blokkeer ik met mijn wagen het kruispunt, zet ik mijn alarmlichten aan en spring uit de wagen. ‘Meid hoe gaat het, moet ik je overeind helpen?’ Ze beseft nog niet helemaal wat er is gebeurd en grijpt naar haar knie. ‘Wat fijn dat u even stopt, dankjewel.’ Al met al viel het gelukkig enorm mee en was de schrik groter dan de schade die ze had opgelopen. Schuin naast/ achter mijn wagen, stopt een blinkende Mercedes, met achter het stuur een jongeman met veel bling bling. Ik zie dat zijn linker portierruit wordt geopend en met zijn hoofd half uit het raam, roept hij dingen naar ons toe. Heel naïef dacht ik dat deze jongeman zijn hulp aan ging bieden en loop naar hem toe om het beter te verstaan. ‘Pardon, ik kon u door omstandigheden niet verstaan.’ Hij steekt zijn hoofd iets verder uit het raam en wijst naar mijn wagen. ‘Vanwaar die auto, ik heb nooit gezien. Wat is die auto?’ Het maakte mij in de war, ik had verwacht een oplettende bestuurder te treffen, die zou vragen of zijn hulp gewenst zou zijn. Maar verre van dat, geen letter over het meisje en haar fiets, geen seconde kwam dat in hem op. ‘Tis goed met je’, dat is wat ik tegen hem zei. Wellicht niet het beste antwoord, maar ik was zo verbaasd. Ik had hem natuurlijk een flyer kunnen geven, of uit kunnen nodigen voor mijn presentatie “Altijd werken in emotie’ , maar dat kwam niet in me op. Zelf ben ik iemand die graag anderen helpt en was ietwat geïrriteerd over het feit dat zijn nieuwsgierigheid groter was, dan het aanbieden van hulp. Een dag eerder een soortgelijke situatie. Ik zie een wielrenner tegen een verkeersbord zitten, zijn fiets ligt 5 meter verderop. Ik rem mijn wagen af en met geopende ruit vraag ik of hij alles onder controle heeft. Hij steekt zijn duim omhoog, als blijk van waardering en om aan te geven dat er niets aan de hand is. Het is een kleine moeite, maar zou een groot verschil kunnen maken. Mocht jij ook nieuwsgierig zijn naar mijn vak, dan ben je van harte welkom op een klinische les (€29,-) of kun je je aanmelden voor het bijwonen van een heftige presentatie (€20,-). Mocht de vallende dame zich herkennen, mail me dan gerust, krijg je van mij een gratis boek met waargebeurde verhalen over mijn vak.