Brutaliteit, nieuwsgierigheid, geïnteresseerd, geef het een naam. In mijn boek ‘Altijd werken in emotie’ heb ik veel geschreven over de belangstelling in mijn vak. Maar is het de belangstelling in mijn vak, de wagen, mij als persoon, of is het de sensatie die mijn vak met zich meebrengt? Ach ja, vroeger voelde ik ook de spanning, de adrenaline die door je aderen vloog als je een hoofd in de wasbak had liggen om de haren te wassen met de romp een meter verderop nog op een behandeltafel. Die adrenaline is er niet meer en heeft plaats gemaakt voor liefde, aandacht en passie. De letters op mijn wagen roepen soms nieuwsgierigheid op bij anderen. Als ik mijn wagen door het centrum van een stad stuur, heb ik wat moeite om een parkeerplaats te vinden. Een parkeerkelder is geen optie ivm de hoogte van de wagen en heb achter de wagen graag wat extra ruimte om de brandcard te kunnen uitladen. De keuze voor een stoep is dan soms niet de beste, maar wel de enige optie. Heel langzaam stuur ik de wagen de stoep op en zorg voor voldoende ruimte voor de voetgangers en rolstoelen. Op dat moment heeft de handhaving me al in de gaten en stuurt de wagen net als de mijne, richting het voetgangersgebied. Er is niet veel voor nodig om ze te overtuigen dat er weinig andere opties overblijven dan het parkeren op de stoep. Als ik een halfuur later volop aan het werk ben bij de nabestaanden, voel ik het trillen van mijn telefoon. ‘U spreekt met Edwin, Special Death Care.’ Maar ik kreeg maar amper de tijd om uit te spreken. ‘Meneer ik zag uw wagen en heb direct op internet gekeken wat u bent. Respect hoor, mooie beroep. Mag ik vragen, hoe ik kan kijken, heb gezien.’ Ik begrijp er helemaal niks wat. ‘Heb gezien? Wat heeft u gezien?’ Eigenlijk voelde ik al aan mijn water waarheen dit gesprek zou gaan. ‘Zoekt u mensen? Gewoon voor werk of stage?’ Ik bewaarde mijn geduld en vertelde vriendelijk dat ik niet op zoek ben naar personeel of stagiaires. ‘Als u mijn website een beetje goed heeft gelezen, dan begrijpt u dat ik daar kom waar een ander liever niet wil zijn, dat er hier verdriet is en ik geen tijd heb om een heel gesprek met u te gaan voeren. Bedankt voor de spontane sollicitatie en wens u veel succes met het vinden van een baan’. Ook nu kon ik mijn zin maar amper uitspreken. ‘Meneer meneer, ik weet waar u bent, is het goed dat ik nu even kom kijken, want u doet ook moord enzo’. Bijna verloor ik mijn geduld, maar bleef netjes en vriendelijk richting deze over-enthousiaste man. ‘Beste man, ik moet nu echt mijn aandacht aan de overledene geven en wens u een fijne dag’. Met een ’s goed (is goed), verbrak hij de verbinding. Achteraf gezien had ik deze meneer richting mijn beladen presentatie kunnen sturen, dan had hij kunnen meekijken in mijn wereld. Maar het kwam niet eens in mij op, ik was een beetje overdonderd door de manier waarop deze meneer zich probeerde op te dringen. Wat zou het zijn geweest? Echte interesse in mijn vak, of was het de combinatie van mijn gele wagen en de wagen van de handhaving tezamen in het voetgangersgebied? Geen idee. Achteraf heb ik er samen met de uitvaartverzorgster wel om gelachen. Het heeft ook wel wat, mensen die hun nieuwsgierigheid niet kunnen onderdrukken en per direct in de telefoon klimmen. Laat ik het positief blijven zien.

Klacht aan mijn broek en eerlijk, deze zag ik niet aankomen. Soms moet je creatief zijn en meedenken met de nabestaanden en de uitvaartverzorger. In deze cases lag er een overledene in een woonhuis, gevonden en geheel onverwachts een plotselinge dood gestorven. Het verzorgen van de overledene was op de begane grond niet haalbaar en om een overledene via de trap naar een bovenverdieping te brengen is een mega klus. De uitvaartondernemer maakte een plan van aanpak, waarbij gekozen werd om de verzorging door mij in mijn voormalige ambulance te realiseren. Zo kon in de woonkamer alvast plaats gemaakt worden voor de kist en een knusse hoek worden gerealiseerd waar de overledene zou worden opgebaard. Strak plan. Samen met de familie legden we de overledene op de brancard en rolden we via de oprit naar mijn wagen. Voordat ik de deuren achter mij sluit, vraag ik of de familie zeker weet dat ze niet bij de verzorging aanwezig willen zijn. Het is krap in de wagen, maar de mogelijkheid bieden om de familie te laten helpen is wel zo gepast. Een laatste check, kleding, onderkleding, sieraden, ruiten geblindeerd? Ja, alles binnen handbereik en uit het zicht van de omgeving. Meer dan een jaar later kom ik deze ondernemer opnieuw tegen. Hij treft mij in een verzorgingsruimte van een uitvaartcentrum. ‘Edt, nu ik je tref wil ik graag iets met je bespreken. Wij hebben een klacht ontvangen over de verzorging die je een jaar geleden hebt uitgevoerd voor een familie.’ Het schaamrood trekt me op de kaken, ik voel me erg verantwoordelijk voor de dingen die ik aflever en zou ervan balen als iets niet goed is ervaren. ‘Kun je iets duidelijker zijn, je maakt me nogal nerveus.’ De ondernemer leunt met twee handen op de verzorgingstafel, slaat zijn rechterbeen over zijn linkerbeen en buigt iets voorover om het zachtjes te vertellen. Als hij is uitgesproken, komt er maar 1 woord uit mijn mond. ‘Serieus’? Tijdens de verzorging bewoog mijn wagen en de familie had zich afgevraagd waar ik in vredesnaam mee bezig was geweest. Ik zal zijn woorden niet tot in detail herhalen, maar eerlijk is eerlijk, ik werd er inwendig een beetje pissig over. Anderzijds, als dit is wat de familie denkt, helpt het mij om nog duidelijker te communiceren. U weet net als ik, dat het aankleden van een overledene niet de simpelste klus is en dat hierbij de overleden iets gedraaid moet worden. Dat vergt kracht en inspanning. Als daarbij de wagen iets beweegt, dan snap ik dat. Maar nabestaanden denken anders, ze willen het beste voor hun dierbare en willen absoluut dat de overleden met respect zou worden behandeld. Het feit is ook, ze geven hun dierbare aan een wildvreemde mee en die sluit zich vervolgens op in een geblindeerde wagen. Ik heb weer een les geleerd en maak ook het bewegen van de wagen tegenwoordig bespreekbaar. Zo zie je maar, zelfs met 24 jaar ervaring kun je nog steeds niet in het hoofd van de nabestaande kijken. 

‘Ik ben make-up artiest,’ zo begon het telefoongesprek. Het was deze keer geen open sollicitatie, maar een aanvraag voor een offerte. Niet vragen of het me even past om gebeld te worden, maar direct een heel verhaal in moeilijk verstaanbaar Nederlands. ‘U geeft de cursus make-up en airbrush, dat wil ik ook, maar ik moet een offerte hebben. Een offerte waar alles bij in zit, ook de materialen. ’In mijn antwoord kon ik kort zijn en verwees haar naar mijn website. Op mijn website staan alle prijzen aangegeven, inclusief de materialen. ‘Maar u begrijpt dat mijn cursus airbrush geen les is in beauty make-up is, maar waarin ik je leer wegwerken van bijvoorbeeld groene verkleuring of een blauw oog?’ Ze begint mij met een dringende toon mij aan te vallen.’ U luistert slecht, ik heb u net verteld dat ik make-up artiest ben en moet een offerte inleveren bij de gemeente.’ Ik merk dat mijn enthousiasme aan het afnemen is en vraag haar waarom de gemeente een offerte moet hebben van een cursus die zij privé wil volgen. ‘Jezus, u stelt veel vragen.’ Ik onderbreek haar en zeg dat ik aan een gesprek op deze toon geen zin heb. Ik had mijn zin nog niet uitgesproken, terwijl ze abrupt ‘de hoorn op de haak’ gooit. In mezelf dacht ik aan twee woorden: Totaal ongeschikt. Ik had samen met Kim net twee prachtige beursdagen achter de rug bij Nursing Experience in Ede. Een beurs waar ik tijdens een college heb aangegeven dat juist het luisteren naar anderen zo enorm belangrijk is. Zo kun je erachter komen wat de ultieme wens is van bijvoorbeeld de nabestaanden. Ik kon me daarom ook niet verplaatsen in haar opmerking dat ik slecht luister. Ik wilde haar alleen duidelijk maken wat ik mijn cursisten weet bij te brengen, dit om teleurstelling te voorkomen. Hoe dan ook, een gesprek als deze verandert toch mijn blije gevoel van de dag. De beurs op zich was weer perfect, onze dank gaat uit naar alle medewerkers van Nursing en ‘de Reehorst’. In juni 2026 zullen wij opnieuw aanwezig zijn in Den Bosch.