Bij een steekproef controle van het ILT (Inspectie Leefomgeving en Transport) is mijn manier van werken rondom een thanatopraxie en/ of balseming getoetst. Een groot aandachtspunt was de ruimte waarin ik deze werkzaamheden uitvoer. Sinds 2016 werk ik met en in mijn voormalige ambulance. Zie deze wagen als een verplaatsbare verzorgingsruimte, een ruimte waarin reconstructies, airbrush en balsemingen (of thanatopraxie) kan worden toegepast. In september 2025 is de wet rondom thanatopraxie gewijzigd. De regels zijn aangescherpt en een behandeling op een thuislocatie is sindsdien verboden. De vraagstelling bij velen was of dit dan wel of niet in mijn wagen is toegestaan. Tegenstanders die mijn wagen nooit inhoudelijk hebben gezien, (lees collega’s die mijn wagen wat over de top vinden) riepen tijdens bijeenkomsten dat mijn wagen niet zou voldoen aan de toelatingseisen voor het werken met de chemicaliën die gebruikt worden tijdens een thanatopraxie of balseming, waardoor ik illegaal deze werkzaamheden zou uitvoeren. Maar wat blijkt, de wagen voldoet aan alle gestelde eisen en de manier waarop ik mijn werkzaamheden uitvoer passen perfect bij de toelatingseisen voor het gebruik met deze vloeistoffen. Een aantal zaken die getoetst zijn is de ventilatie van de wagen, het gebruikt van de juiste vloeistoffen, de manier van werken en of er metingen worden verricht die aangeven of de maximale waarde van bv Formaldehyde niet wordt overschreden. Met de complimenten van het ILT is de controle met een positieve beoordeling afgerond. Kort samengevat: Mijn verplaatsbare wagen is geschikt als ruimte voor het uitvoeren van een thanatopraxie of balseming, waardoor je als aanvrager niet verbonden bent aan een partij die tegen vergoeding een ruimte aanbiedt. Bij een thanatopraxie of balseming die door mij wordt uitgevoerd, worden geen extra kosten voor het gebruik van mijn wagen in rekening gebracht. In alle eerlijkheid begrijp ik wel, dat niet elke locatie geschikt is om mijn wagen neer te zetten, maar nagenoeg bij elk uitvaartcentrum is wel een afgeschermd hoekje waar ik zou kunnen staan. Wat zou het mooi zijn, als de tegenstanders die zo luid hebben staan roepen, nu gaan zeggen dat ik best een mooi concept in handen heb. Hoe dan ook, ik heb een grote taart gekocht in Duitsland en daar ga ik vol trots poep van maken, jawel!

ZZP-er zijn is meer dan alleen voor jezelf zorgen. Ik heb wel eens geroepen dat ik groot ben geworden door klein te blijven. Maar hoe groot is klein? Werken deed ik het liefst alleen, opgesloten achter in mijn wagen, in de verzorgingsruimte van een uitvaartcentrum, of in een afgeschermd gedeelte in de woning van de overledene. Met volle concentratie mijn werkzaamheden uitvoeren, van een gezichtsreconstructie tot een balseming voor repatriëring. Tijdens de koffie met mijn vrouw, kwam het besef dat ik nog steeds alleen werk, maar dan samen met vele anderen. Als voorbeeld mijn presentatie in het theater. Ik sta in mijn eentje op het podium, beleef daar vele moordzaken opnieuw en vertel ik aan een groot publiek wat het met mij doet als bij een ander de wereld op zijn kop staat. Maar zonder mijn publiek is mijn presentatie als uitgeademde lucht in een donkere ruimte. Om deze lucht te belichten huur ik mensen in voor het licht en om verstaanbaar te zijn mensen voor het geluid. Het publiek wordt bij de deur persoonlijk en hartelijk ontvangen en hebben er mensen voor gezorgd dat jij jouw zitplaats online kon reserveren. De catering staat met een team klaar om deze 600 mensen te voorzien van nattigheid en als de deuren van de grote zaal opengaan, dan zorgt een team van vrijwilligers dat iedereen binnen 10 minuten deze gereserveerde zitplaats gaat vinden. Mijn dochter staat je bij vragen te woord en verkoopt met liefde mijn geschreven boeken, zijn er ongeveer 8 BHV-ers aanwezig om bij calamiteiten te zorgen dat alles goed verloopt en legt een professionele fotograaf mijn presentatie zo scherp mogelijk vast. En dat allemaal voor de €25,- die jij hebt betaald. Ook de plaatselijke middenstand pakt een graantje mee. Het restaurant tegenover het theater kan ervoor zorgen dat je geen honger hoeft te lijden en het hotel naast het theater zorgt dat je na de presentatie kunt slapen. Tijdens het ontbijt bakt er iemand voor jou een ei en zal de receptie vragen of alles naar wens is geweest. De chauffeur van de bus opent de deur, wenst je een prettige dag, terwijl een team van mensen zorgt dat de rommel wordt opgeruimd die we met z’n allen hebben achter gelaten. Om al deze mensen persoonlijk te bedanken is een onmogelijke opgave, maar ik ben werkelijk erg dankbaar dat we dit samen mogelijk hebben gemaakt. De dag na de presentatie zal er tijdens het ontbijt ongetwijfeld nog even worden terug gedacht aan de verhalen en de confronterende beelden. Trots kijk ik terug naar de afgelopen periode, werkelijk fantastisch dat er zoveel belangstelling is voor mijn vak. De klinische lessen en presentaties worden druk bezocht en zonder jullie had ik nooit kunnen worden wat ik nu ben. Vanzelfsprekend ben ik er in de eerste instantie voor de overledene, zal ik alles uit de kast blijven halen om bij problemen de opbaring technisch een beetje bij te sturen, maar man o man, wat is lesgeven leuk en wat stuiter ik graag voor een groot publiek. Je kunt me blijven steunen (en anderen helpen) door eerlijk te vertellen hoe je de les of de presentatie hebt ontvangen en wat de mogelijkheden zijn die ik nabestaanden kan bieden.

De verwoesting in Turkije na de aardbeving 2023, staat met stip op 1 als je mij zou vragen wat het ergste is dat ik ooit heb gezien. Inmiddels ben ik 25 jaar werkzaam in de uitvaart en waar herinneringen vervagen, komen er nieuwe voor terug. Niet alle beelden en geluiden verdwijnen uit mijn hoofd. De krijsende moeder, zittend op de grond, gaat mij nog steeds door merg en been. Oerwoudgeluiden noem ik het, een moeder zo intens verdrietig, dat ze ongeremd haar emoties liet zien en horen. Maar ook de moeder, lopend met haar verminkt kindje op haar arm, verdwaasd over de straat richting mijn gele wagen. Het waren ouders vol verdriet en op zoek naar hulp. Ze leken volledig gedesoriënteerd en onbereikbaar. Het besef dat je net iets bent kwijtgeraakt, wat je nooit meer terug zult krijgen, dat moet wel ongelooflijk veel pijn doen. Huilen bij nabestaanden doe ik echt zelden, ik geef ze mijn aandacht, liefde en bied mogelijkheden. Maar tijdens mijn presentatie, waarin ik vertel over wat ik de afgelopen jaren heb beleefd, knap ik regelmatig af. En ja, ik schaam me dan. Tijdens het huilen voel ik me klein, niet meer die stoere man die kinderhoofdjes in elkaar heeft gezet, hersenen uit de haren van een aangereden kindje stond te wassen of iemand die na een aanrijding met een trein probeert het lichaam weer in elkaar te zetten. Huilen voor een groot publiek brengt me terug naar Turkije, waar wij, de stoere mannen, elkaar huilend in de armen vielen na het bergen van de slachtoffers. Onlangs heb ik een aantal verhalen teruggelezen uit mijn eerste boek ‘Altijd werken in emotie’. Regelmatig kwam er een ‘O ja’ moment. Mijn herinneringen werden opgefrist en het besef dat ik écht wel iets heb meegemaakt de afgelopen 25 jaar, laten me stralen. Het was niet allemaal ellende, tijdens de ellende zijn er ook prachtige dingen gerealiseerd. Omdat ik graag mijn verhalen deel, zijn mijn 3 boeken nog een tijdje te bestellen zonder verzendkosten. En wat betreft de aangrijpende presentaties, beloof ik niet dat ik niet opnieuw zal gaan huilen. Het is wat het is en neem de schaamte voor lief.