Mijn eigen graf, ik ben er nog steeds razend enthousiast over. Kijk nou zelf, het is mijn privé stukje grond, gehuurd voor tientallen jaren. Een aantal keren per jaar je eigen graf onderhouden is niet waar iedereen over nadenkt, maar voor mij is het ultieme moment om gelukkig te zijn. Bloemen, kaarsjes en eind oktober zijn zelfs popcorn en suikerspinnen te koop op dit kerkhof. Geen razende auto’s, bladblazers of zitmaaiers van de buurman die mijn rust verstoren, maar vogels, vogels en vogels. In de verte hoor je het kletteren van het water uit de rivier, de plek waar ik me graag even afspoel. Het kerkhof vertelt me best veel. De vele bloemen en kaarsjes laten me zien dat er na de dood nog steeds liefde kan zijn. Aan sommige graven is het beroep van de overledene af te lezen, een grote propeller bij de piloot, een anker bij de matroos, met daarbij steeds meer een foto van de persoon die er ligt begraven. Vooral bij de jonge personen wekt mij dan de nieuwsgierigheid over de manier waarop en waarom deze persoon zo vroeg is gestorven. Persoonlijk zou ik bij elke overledene wel willen lezen waaraan en hoe deze persoon aan zijn einde is gekomen. Misschien is het de interesse vanuit mijn vak. Het weten van de doodsoorzaak helpt mij bij de behandelingen die ik uitvoer om een overledene te verzorgen. Bij bijvoorbeeld darmkanker vlieg ik de behandeling anders aan dan bij leverkanker. Maar ook bij zelfdodingen en ongevallen bepaalt soms het extra stukje informatie rondom de doodsoorzaak of, en welke behandeling we kunnen inzetten. Vergiftiging is van buitenaf niet altijd te zien, maar tijdens het opbaren kun je enorm snel achteruitgaan. Verhangingen zijn tijdens de opbaring ook gecompliceerder dan gedacht. De tijd tussen de zelfdoding en het vinden van het lichaam, de manier van de verhanging en de plaats van de verhanging is opnieuw bepalend hoe ik de behandeling ga inzetten. In juni en september zal ik in het theater vertellen over mijn werkzaamheden en zal ik aan de hand van meer dan honderd foto’s de complexiteit van mijn vak aan je laten zien. Welke mogelijkheden zijn er aangegrepen om nabestaanden minder ongelukkig te maken en wat heeft het met mijzelf gedaan. Je zult geconfronteerd worden met foto’s van ongevallen, moordzaken en zelfdodingen en met de daadwerkelijke verhalen rondom deze casussen krijgt menigeen kippenvel tot op de rug. De presentatie is niet voor iedereen geschikt, maar ben je nieuwsgierig naar de werkzaamheden van Special Death Care, dan geef ik je de kans middels deze presentatie een kijkje achter de schermen te nemen. Op 19 juni 2026 in het theater van Steenwijk (€25,-) of 19 september 2026 in het theater van Stadskanaal (€25,-)

De geur van hersenen, maar zeker de geur van het bloed is wat ik in mijn hoofd zo zou kunnen reproduceren. Zelfs als ik mijn tuin sproei met grondwater, dan ruik ik het ijzer in het water en dat doet me weer denken aan het bloed van de overledene. Zo is de geur van ontbinding ook zeer herkenbaar, maar ruikt ook telkens weer anders. Maaginhoud die de vliegen aantrekt, ontlasting die zijn eigen geur heeft, maar ook oud zweet is een geur die je als verzorgende tegen kunt komen. Maar geur is adaptief, als je het blijft inademen merk je er op den duur niks meer van. Ondanks dat geuren verdwijnen kunnen ze blijven hangen in je hoofd. Het is net als met beelden. Soms zie je dingen ongevraagd, maar het kan ook zijn dat je ze bewust opzoekt. Het kan zijn uit interesse of uit nieuwsgierigheid, maar ik beloof je dat de beelden uit mijn presentatie ‘Altijd werken in emotie’ voor velen heftig zullen zijn en nog even blijven zweven in je hoofd. Bedenk voor jezelf goed of je hieraan blootgesteld wilt worden. Meer info over de heftige presentatie

Ongewoon doodgaan. Niet iedereen heeft de kans zijn eigen dood te kiezen, soms komt er iets of iemand op je pad die gaat bepalen waar en hoe je gaat sterven. Een eenzame dood bij zelfdoding, of een ongewilde dood door ongewenste hulp van een ander. De verminking kan soms zo gruwelijk zijn, dat het slachtoffer onherkenbaar is achtergelaten. Zonder waarde voor de dader, het lichaam achter latend badend in het bloed in zijn of haar besmeurde kleding in de hoop dat het lichaam nooit gevonden zal worden. Maar ook bij een natuurlijke dood lig je soms op een manier die je de nabestaanden had willen besparen. In elkaar gezakt op het toilet, of inmiddels al volledig opgeblazen door de bacteriën midden in de woonkamer.

Maar hoe verminkt een lichaam ook kan zijn, een thuisopbaring is middels een bodyseal altijd te realiseren. Bodyseal is zicht- , geur- en luchtdicht, en in extreme gevallen een uitkomst. Nu mag er niet in alle gevallen gecremeerd worden met deze folie en vind ik persoonlijk begraven ook wel een dingetje. Op een natuurbegraafplaats is het absoluut een no-go. Het voordeel van een bodyseal is dat het eenvoudig kan worden verwijderd. Iets wat onaangenaam kan zijn voor de persoon die het gaat verwijderen, maar voor mij de krenten uit de pap. Iemand weer waardig in zijn of haar kist kunnen leggen, zonder toegevoegde materialen, geeft mij een goed gevoel.

Onlangs verscheen er ergens een brief gericht aan crematoria, dat deze folie niet meer mag worden mee gecremeerd. Verwijderen van de folie zou tevens onveilig zijn voor het personeel.  Omdat deze folie het juist mogelijk maakt om een thuisopbaring te realiseren na ernstige verminking of bij extreme geurvorming, is mij het niet meer gebruiken van deze folie te kort door de bocht. Ook bij repatriëring van een lichaam naar het buienland kan deze folie een uitkomst bieden. Special Death Care brengt de folie graag voor je aan en kan het ook weer voor je verwijderen. Vraag me voor de mogelijkheden.

Wat betreft het ongewoon doodgaan, misschien had ik mijn presentatie “Altijd werken in emotie” beter ‘Ongewoon doodgaan’ kunnen noemen. Tijdens deze presentatie toon ik immers vele manieren van het ongewoon doodgaan. Ongecensureerd meekijken in mijn wereld, 2 uur zittend op een comfortabele stoel, hangend aan mijn lippen. Beelden die niet voor iedereen geschikt zijn, maar in combinatie met het verhaal achter deze beelden, je laten begrijpen welke mogelijkheden we hebben aangegrepen om toch een waardig afscheid te realiseren. Mocht je geïnteresseerd in deze presentatie (€25,-), dan ben je van harte welkom. https://www.specialdeathcare.nl/presentaties

Het wijzende vingertje. Een vriendelijk gebaar die ik krijg als ik met mijn gele wagen een wegversmalling passeer, een rotonde opdraai of vanuit een woonerf de doorgaande weg op probeer te komen. Een vingertje die me laat stralen, het geeft me een gevoel van dankbaarheid en respect. Doorgaans zijn het de ouderen die me de ruimte geven, een hand opsteken of vriendelijk knikken als ik ze passeer. Ongetwijfeld heeft het te maken met de kleur, formaat of het model van mijn bedrijfswagen, want als ik met mijn BMW rijd krijg ik ook wel regelmatig een vinger, maar deze komt anders over. Maar wat is het fijn te ervaren, dat er mensen zijn die begrijpen dat zorg verlenen een dankbare taak is en een vriendelijke groet gemakkelijk is om uit te delen. Wellicht denken ze helemaal niet na over wat het met mij doet, dat een simpele vinger van een chauffeur mijn dag helemaal goed kan maken. Ik ontvang het opstekende vingertje met een glimlach, het geeft me rust en het laat me stralen. Het zette mij aan het denken en begon met een soort van test. Op mijn route slingerend door Drentse dorpen, greep ik elke kans aan om mijn medeweggebruikers en passanten te groeten. Simpelweg mijn hand groetend opsteken tijdens het passeren. De uitkomst was geniaal, ik heb nog nooit zo veel terugzwaaiende mensen gezien. Ook was bij deze groep een grote glimlach te bespeuren. Mocht je me zien rijden, besef dan dat een groet mijn en jouw dag erg aangenaam kan maken.

Brutaliteit, nieuwsgierigheid, geïnteresseerd, geef het een naam. In mijn boek ‘Altijd werken in emotie’ heb ik veel geschreven over de belangstelling in mijn vak. Maar is het de belangstelling in mijn vak, de wagen, mij als persoon, of is het de sensatie die mijn vak met zich meebrengt? Ach ja, vroeger voelde ik ook de spanning, de adrenaline die door je aderen vloog als je een hoofd in de wasbak had liggen om de haren te wassen met de romp een meter verderop nog op een behandeltafel. Die adrenaline is er niet meer en heeft plaats gemaakt voor liefde, aandacht en passie. De letters op mijn wagen roepen soms nieuwsgierigheid op bij anderen. Als ik mijn wagen door het centrum van een stad stuur, heb ik wat moeite om een parkeerplaats te vinden. Een parkeerkelder is geen optie ivm de hoogte van de wagen en heb achter de wagen graag wat extra ruimte om de brandcard te kunnen uitladen. De keuze voor een stoep is dan soms niet de beste, maar wel de enige optie. Heel langzaam stuur ik de wagen de stoep op en zorg voor voldoende ruimte voor de voetgangers en rolstoelen. Op dat moment heeft de handhaving me al in de gaten en stuurt de wagen net als de mijne, richting het voetgangersgebied. Er is niet veel voor nodig om ze te overtuigen dat er weinig andere opties overblijven dan het parkeren op de stoep. Als ik een halfuur later volop aan het werk ben bij de nabestaanden, voel ik het trillen van mijn telefoon. ‘U spreekt met Edwin, Special Death Care.’ Maar ik kreeg maar amper de tijd om uit te spreken. ‘Meneer ik zag uw wagen en heb direct op internet gekeken wat u bent. Respect hoor, mooie beroep. Mag ik vragen, hoe ik kan kijken, heb gezien.’ Ik begrijp er helemaal niks wat. ‘Heb gezien? Wat heeft u gezien?’ Eigenlijk voelde ik al aan mijn water waarheen dit gesprek zou gaan. ‘Zoekt u mensen? Gewoon voor werk of stage?’ Ik bewaarde mijn geduld en vertelde vriendelijk dat ik niet op zoek ben naar personeel of stagiaires. ‘Als u mijn website een beetje goed heeft gelezen, dan begrijpt u dat ik daar kom waar een ander liever niet wil zijn, dat er hier verdriet is en ik geen tijd heb om een heel gesprek met u te gaan voeren. Bedankt voor de spontane sollicitatie en wens u veel succes met het vinden van een baan’. Ook nu kon ik mijn zin maar amper uitspreken. ‘Meneer meneer, ik weet waar u bent, is het goed dat ik nu even kom kijken, want u doet ook moord enzo’. Bijna verloor ik mijn geduld, maar bleef netjes en vriendelijk richting deze over-enthousiaste man. ‘Beste man, ik moet nu echt mijn aandacht aan de overledene geven en wens u een fijne dag’. Met een ’s goed (is goed), verbrak hij de verbinding. Achteraf gezien had ik deze meneer richting mijn beladen presentatie kunnen sturen, dan had hij kunnen meekijken in mijn wereld. Maar het kwam niet eens in mij op, ik was een beetje overdonderd door de manier waarop deze meneer zich probeerde op te dringen. Wat zou het zijn geweest? Echte interesse in mijn vak, of was het de combinatie van mijn gele wagen en de wagen van de handhaving tezamen in het voetgangersgebied? Geen idee. Achteraf heb ik er samen met de uitvaartverzorgster wel om gelachen. Het heeft ook wel wat, mensen die hun nieuwsgierigheid niet kunnen onderdrukken en per direct in de telefoon klimmen. Laat ik het positief blijven zien.

Klacht aan mijn broek en eerlijk, deze zag ik niet aankomen. Soms moet je creatief zijn en meedenken met de nabestaanden en de uitvaartverzorger. In deze cases lag er een overledene in een woonhuis, gevonden en geheel onverwachts een plotselinge dood gestorven. Het verzorgen van de overledene was op de begane grond niet haalbaar en om een overledene via de trap naar een bovenverdieping te brengen is een mega klus. De uitvaartondernemer maakte een plan van aanpak, waarbij gekozen werd om de verzorging door mij in mijn voormalige ambulance te realiseren. Zo kon in de woonkamer alvast plaats gemaakt worden voor de kist en een knusse hoek worden gerealiseerd waar de overledene zou worden opgebaard. Strak plan. Samen met de familie legden we de overledene op de brancard en rolden we via de oprit naar mijn wagen. Voordat ik de deuren achter mij sluit, vraag ik of de familie zeker weet dat ze niet bij de verzorging aanwezig willen zijn. Het is krap in de wagen, maar de mogelijkheid bieden om de familie te laten helpen is wel zo gepast. Een laatste check, kleding, onderkleding, sieraden, ruiten geblindeerd? Ja, alles binnen handbereik en uit het zicht van de omgeving. Meer dan een jaar later kom ik deze ondernemer opnieuw tegen. Hij treft mij in een verzorgingsruimte van een uitvaartcentrum. ‘Edt, nu ik je tref wil ik graag iets met je bespreken. Wij hebben een klacht ontvangen over de verzorging die je een jaar geleden hebt uitgevoerd voor een familie.’ Het schaamrood trekt me op de kaken, ik voel me erg verantwoordelijk voor de dingen die ik aflever en zou ervan balen als iets niet goed is ervaren. ‘Kun je iets duidelijker zijn, je maakt me nogal nerveus.’ De ondernemer leunt met twee handen op de verzorgingstafel, slaat zijn rechterbeen over zijn linkerbeen en buigt iets voorover om het zachtjes te vertellen. Als hij is uitgesproken, komt er maar 1 woord uit mijn mond. ‘Serieus’? Tijdens de verzorging bewoog mijn wagen en de familie had zich afgevraagd waar ik in vredesnaam mee bezig was geweest. Ik zal zijn woorden niet tot in detail herhalen, maar eerlijk is eerlijk, ik werd er inwendig een beetje pissig over. Anderzijds, als dit is wat de familie denkt, helpt het mij om nog duidelijker te communiceren. U weet net als ik, dat het aankleden van een overledene niet de simpelste klus is en dat hierbij de overleden iets gedraaid moet worden. Dat vergt kracht en inspanning. Als daarbij de wagen iets beweegt, dan snap ik dat. Maar nabestaanden denken anders, ze willen het beste voor hun dierbare en willen absoluut dat de overleden met respect zou worden behandeld. Het feit is ook, ze geven hun dierbare aan een wildvreemde mee en die sluit zich vervolgens op in een geblindeerde wagen. Ik heb weer een les geleerd en maak ook het bewegen van de wagen tegenwoordig bespreekbaar. Zo zie je maar, zelfs met 24 jaar ervaring kun je nog steeds niet in het hoofd van de nabestaande kijken.