De was doen is een specialisme

Ik zag het plotseling anders, een thanatopraxie was als een goede wasbeurt. Tijdens een gesprek met een gewaardeerde collega, kwamen we plotseling op het persoonlijk vlak. ‘Heb je nog leuke dingen te doen vandaag, of ga je genieten van je tuin?’ Ik kijk naar buiten en zie dat het zwaarbewolkt is. ‘Ik ga eerst de was doen en als de zon nog komt kijken, dan ga ik zeker nog even van onze tuin genieten.’ Hij begint te lachen. ‘Dat meen je, doe jij ook de was? Je bent een kerel naar mijn hart, wuahaha.’ Bloedserieus ging ik eropin, want niemand mag hier thuis de was doen. De was doen is een vak op zich. De was sorteren, beetje azijn om de kleur te behouden, wasmiddel om het schoon te krijgen, vlekken van tevoren behandelen met speciale vloeistof, de juiste temperatuur kiezen en wasverzachter toevoegen om de was een knuffelgehalte te geven. Met een verkeerde mengverhouding zou je de was kunnen verpesten. Ineens zag ik de was doen als een thanatopraxie behandeling. Maar die tijd is een beetje voorbij. Vóór de nieuwe wetgeving rondom de thanatopraxie maakte (mixte) elke thanatopracteur zijn eigen middel. Beginnend met schoon water, water van de juiste temperatuur en hardheid, toegevoegd met een middel om de overledene de juiste kleur te geven, de overleden weer fris te laten ruiken en een middel om de overledene een knuffelgehalte te geven. Om de conservering te verkrijgen werd dit mengsel aangevuld met een biocide. Nu is dat allemaal een beetje anders. We zijn aangewezen op een bepaalde vloeistof en mixen is niet meer toegestaan. Door het mixen veranderen je de biocide en voldoet deze niet meer aan de toelatingseisen. Ergens is er een klein beetje van onze professionaliteit afgesnoept en hoef je niet meer te vertrouwen op de ervaring van de thanatopracteur, maar zijn we aangewezen (en moeten we vertrouwen) op het middel dat geleverd wordt door de leverancier. Hoe dan ook, ik zie de was doen ineens als een vak. Als je straks je schone kleding aantrekt, geef dan degene die de was gedaan heeft een dikke knuffel, want de was doen is een specialisme, het is een vak met aandacht, een vak die je niet leert op school, maar leert door ervaring. De was doen is als thanatopraxie.