-
Afscheid van een vriend
Zittend op een bankje, denk ik na over het grote verlies van de man die mij zijn kennis heeft gegund om daar te komen waar ik nu ben. Michel Guenanten, een charmante Franse man die ik bestempelde als het opperhoofd van de thanatopraxie. Inmiddels is hij al een paar jaar overleden, maar het verdriet is…
-
Angst
‘Meneer, bent u wel eens bang? Bang voor de overledene, dat er een arm gaat bewegen, of dat ze ineens gaan zitten. Ik heb dat wel eens gehoord, dat ze rechtop gaan zitten, of dat ze zuchten. Stel je voor dat je een koelcel opent en er ineens iemand naar je roept of dat de…
-
Soms is het zwaar, de confrontatie
Soms hakt het er even in. Ik zou liegen tegen mezelf als ik zeg dat deze niet bij me binnen kwam. Zo erg dat ik de wagen even aan de kant moest zetten om de enen en nullen in mijn hoofd weer op de juiste plaats te zetten. En waar komt dit nou door, een…
-
Ongevallen of omgevallen?
Mijn transportbak voor overledenen is naar jaren trouwe dienst nu zelf overleden. Best een bijzonder fenomeen. Je ziet het niet, het heeft van zichzelf geen geur, maar je kunt het horen, voelen en zijn kracht is onvoorstelbaar groot: de wind. Landelijk wonen heeft zijn charme, maar als het hier waait, dan spookt het echt. Angstaanjagende…
-
Bloed, zwart als de nacht
Bloed, wat je ziet is een slangetje met bloed, mijn arm en mijn zwart shirt. In de rechter kamer van het hart heb ik een canule ingebracht, om bij deze overledene het bloed uit het hart te zuigen om daarmee de donkere verkleuring in het gelaat– die is opgetreden na reanimatie – te verwijderen. Het…
Toggle header
