Het wordt muisstil in de groep als er een meisje volledig overstuur in haar stoel weg zakt. De emotie die ze laat gaan, projecteert ze onbewust op haar klasgenoten. Tijdens de les had ik aangegeven dat ik alles op alles zet om de familie de mogelijkheid probeer te geven om afscheid te kunnen nemen van hun dierbare. Hoe verminkt het lichaam ook kan zijn, ik zal altijd zoeken naar mogelijkheden. ‘Waarom heb ik dan mijn opa niet mogen zien?’ Dat waren de woorden die het meisje – door de emotie nagenoeg onverstaanbaar – met neergebogen hoofd in de groep gooide. ‘Kijk me eens aan meid, vertel me waarom je zo verdrietig bent.’ Als ik er op doorvraag, blijkt dat ze haar opa door de regels rondom het ‘C woord’ niet heeft kunnen zien. Niet voor, niet tijdens en niet na zijn overlijden (betrof 1^e golf). Ik word warm, voel me ongemakkelijk en ook bij mij verschijnen – net als bij de klasgenoten – waterige ogen. Ze heeft gelijk, ik kan veel….., heel veel, maar tegen opgelegde regels kan ik niet vechten. Wel bracht het bij mij de bevestiging, dat afscheid nemen zo ontzettend belangrijk is. Blij met wat ik doe, blij met wat ik kan en blij met wat ik mag.

Lachebek, ik pis in mijn broek als zij begint te lachen. Een foto uit de oude doos, maar een foto die laat zien dat we beide kunnen stralen. Kim Spieard, die pukkel van toen die steeds meer binnen mijn bedrijf Special Death Care is te vinden. Ik geef haar een kans te groeien, groeien binnen mijn bedrijf en hoop van harte dat ze later net als haar vader de nabestaanden minder ongelukkig gaat maken. Vroeg of laat kom je haar tegen, zelfde ogen, zelfde natuur, dwars, maar correct. En wat betreft haar lach…. Ervaar het zelf!

Met zijn poot omhoog pist hij tegen mijn linker voorwiel, rent vervolgens kwispelend door het gras om aan een drol van zijn soortgenoot te ruiken. Twee merels die wat achter elkaar aan huppen door het gras, terwijl boven in de lucht zwanen in een V-vorm door de lucht vliegen. Schapen in de wei met een dikke blauwe vlek op de kont, nog even en de lammetjes huppelen weer rond. Weet je, eigenlijk is het best leuk om bij de weg te zijn. Beesten die waarschijnlijk niet in de gaten hebben wat er rondom ons aan het gebeuren is en zich niks aantrekken van nieuwe regels en wetten. Ondanks dat het ook voor ons in de uitvaart best ingewikkeld werken is, heb ik schik van de kleine dingen. Kijk eens om je heen hoeveel moois er nog is, wedden dat je iets kunt vinden wat je een glimlach gaat bezorgen. Niet te somber in deze dagen en kom je er niet uit, durf dan om hulp te vragen. Op mijn vakgebied help ik je graag, opgezwollen overledenen weer wat slanker maken, lekkages verhelpen, wat bacteriën versuffen en onaangename geuren verstoppen. Ja…zelfs dat doe ik met een glimlach. En voor mensen die zich vervelen heb ik een boek geschreven. Waarschijnkijk tover ik hiermee een glimlach op je gezicht. Kiek an, tis allemaal niet zo duuster…..