Als je dochter de toko overneemt: Best trots dat die kleine pukkel van vroeger is uitgegroeid tot een volwassen meid, een meid die beetje bij beetje binnen mijn bedrijf Special Death Care de touwtjes in handen neemt. Nee, ik ga nog niet met pensioen, maar door de toenemende drukte komt papa niet overal meer aan toe. Dat Kim al verantwoordelijk is voor de bestellingen van het boek is bij velen al bekend, maar dat ze steeds vaker te vinden is aan de zijde van haar vader is voor velen nog nieuw. Zo is ze met regelmaat achter het stuur te vinden van de gele voormalige ambu en assisteert ze tijdens de klinische lessen, beurzen en de grotere klussen waarbij extra handen erg gewenst zijn. Ja, ik ben trots!

Vakman, dat was wat er stond. Maar zonder jullie ben ik niks. Zonder iemand die bereid is verder te kijken dan alleen naar de overledene ben ik lucht. Ik noem het teamwork, een verpleegkundige die me op de hoogte brengt van het ziektebeeld, een uitvaartleider die gaat denken in oplossingen, een arts die de schouw zorgvuldig uit gaat voeren, thuiszorg die het opneemt voor de overleden patiënt, een agent die begrijpt dat afscheid nemen nog gerealiseerd kan worden, er is zo veel meer dan alleen Special Death Care. Laten we samen helpen nabestaanden minder ongelukkig te maken. Daarom voor een ieder die mijn bedrijf mogelijk maakt en denkt in mogelijkheden wil ik graag een oprecht dankjewel zeggen. Dankjewel!

Als ik tijdens de warmte wat door de binnenwegen van ons mooi Drenthe rijd, zie ik op een fietspad een vrouw zittend op de grond. In haar hand heeft ze een hoed en achter haar staat een man. Ik groet en passeer deze twee mensen. Als ik inmiddels honderden meters verder ben, begin ik me te realiseren dat die dame daar waarschijnlijk niet voor niets op de grond was gaan zitten. Ik keer de wagen en rijd terug naar de plek waar deze twee mensen wat doelloos in het rond kijken. ‘Alles lijkt niet okay, of heb ik dat mis?’ De man loopt naar me toe en verteld me dat zijn vrouw door de warmte haar benen niet meer voor elkaar kan krijgen en daarom in de schaduw is gaan zitten. ‘Zal ik jullie naar huis brengen. Als de tekst op mijn wagen voor jullie geen belemmering is, dan mogen jullie achter in een officiële lijkwagen plaats nemen. Ik zorg voor een beetje drinken en breng jullie daar waar jullie naar toe zouden willen.’ En zo kwam het dat mijn lijkwagen dienst deed als een vriendelijk vervoer middel. Drie stralende gezichten in 1 auto. Nog voordat ik bij mijn eigen huis was gearriveerd, zat er in mijn mailbox een lieve mail met een groot dankjewel. Ik kan alleen maar zeggen: Graag gedaan!