Mijn gele wagen stuur ik midden door de binnenstad. Het is een voetgangers gebied en stapvoets stuur ik tussen de bloembakken en obstakels daar naar waar ik moet zijn. Mensen die vriendelijk ruimte maken, me groeten en behulpzaam zijn om me de juiste weg te wijzen. Een motoragent passeert me via de rechter zijkant, even kijkt hij door mijn geopend raam naar binnen en vervolgt dan zijn weg. Vol trots en met een glimlach dacht ik even terug aan deze geweldige dag. Terwijl ik met een kop verse koffie nog even van de buitenlucht zat te genieten, schoot ik nog snel een Hollands plaatje. Super vak!

Mazzel

Soms hebben mensen geluk bij een ongeluk. Nou was dit niet echt een ongeluk, maar geluk hadden ze wel. Financieel geluk, laten we het zo noemen. In een wat kil uitvaartcentrum, werd ik na 3 uur rijden hartelijk ontvangen met een bak sterke koffie waar een heerlijk geurende appeltaart bij werd geserveerd. ‘Hebben we iets te vieren?’ De ondernemer kijkt me aan, ‘ga weg gek, je zeurt altijd om gebak, ik dacht ik zal je krijgen.’ Ik proest wat in mijn vuist, ‘geloof er niks van, want zo ben je niet. Jij gaat echt niet speciaal voor mij naar de bakker om een stuk appeltaart te ritselen.’ ‘Maar luister vriend, het is een triest verhaal. Moeders is op haar 80^e verjaardag onwel geworden. Ze wilden met het gehele gezin uit eten en aldaar zakte moeder op de parkeerplaats in elkaar. Aan het eten is de familie niet meer toe gekomen.’ Ik zet mijn kopje op de tafel en slik met een beste slok het laatste stukje appeltaart naar binnen. ‘Ja, wat je zegt, dat zijn geen leuke dingen voor de familie. En nu? Gaat ze na de thanatopraxie naar huis of blijft ze in dit uitvaart centrum?’ ‘De familie wil haar dolgraag thuis hebben. Het gemakkelijke voor jou is dat ze de kleding al aan heeft die ze voor haar uitvaart had uitgekozen. Niet dat ze wist dat ze zou komen te overlijden, maar het is een soort klederdracht met een korset. Tijdens de schouw hebben ze haar niet ontkleed en kan deze kleding gewoon aanblijven. Haar buik is enorm gezwollen en dat baart de familie nogal wat zorgen, vandaar de aanvraag voor de thanatopraxie behandeling.’ Ik kijk hem een beetje vreemd aan. ‘Je weet toch dat ze voor deze behandeling volledig ongekleed moet zijn? Ik wil zien waar mijn vloeistof komt en indien nodig injecteer ik het plaatselijk onderhuids wat bij.’ ‘Ja ja, dat weet ik wel, maar dat hoeft de familie niet te weten. Die denken nu dat ze zelf haar laatste kleding heeft aangetrokken en dat vinden ze wel een leuk idee.’ Zonder in de discussie te gaan over het feit dat ze dus nooit volledig geschouwd kan zijn, bekijk ik de formulieren van de arts waarop staat vermeld dat hij of zij er van overtuigd is dat de dood ten gevolge van een natuurlijke oorzaak is ingetreden. Voor mij een vrijbrief om de behandeling te mogen starten zonder juridische belemmeringen. Ook de discussie over het wel of niet vertellen dat ze alsnog ontkleed en weer gekleed gaat worden start ik nog maar even niet. Na een tweede bak koffie kijk ik hoe de vlag erbij hangt en zal ik eerst eens onderzoeken of deze overledene in aanmerking komt voor deze behandeling. Een gescheurde aorta, overgewicht of suikerziekte doen mij soms besluiten een ander advies te geven dan de gevraagde behandeling. Kiezen voor de beste oplossing voor de overledene en de goedkoopste voor de nabestaanden, dat is zoals ik werk. Als we samen naar haar toe lopen, zien we absoluut een dikke buik. Daarover hebben we geen misverstand. Als ik mijn gekwalificeerde handschoenen aantrek, begin ik het lichaam in nog geklede hoedanigheid te onderzoeken. ‘Jee man, die buik is wel absurd hard. Ik denk eerder aan een gezwel dan aan buikvocht of gas. Ik betwijfel of ik deze buik middels de thanatopraxie behandeling kan laten slinken.’ De ondernemer kijkt me aan en vraagt me of hij voor zijn beurt heeft gesproken. ‘Dat kan ik nog niet zeggen, maar hij is echt knetter hard hoor, sodeju. Dit heb ik nog niet eerder mee gemaakt. Maar het is best ingewikkelde kleding en ben er niet zo in thuis en zou het op prijs stellen als je mij er mee helpt. Een korset is voor mij ook geen dagelijkse kost, die zitten vaak erg strak en daarvoor is het gemakkelijker als jij haar buik even wat bij elkaar drukt. Hij twijfelt niet, trekt handschoenen aan en wacht op mijn aanwijzingen om haar te ontkleden. De ondernemer is een grote sterke man en ik ben er van overtuigd dat hij heel piëteitsvol mij zal kunnen helpen met het losmaken van het korset. Zijn grote handen zet hij in de zij van de overledene. Om eventuele lekkage op te vangen, doe ik uit voorzorg alvast een handdoek over de mond van de overledene. Druk uitvoeren op een overledene kan er voor zorgen dat er enorme lekkage uit neus en mond kan komen. Aangezien ze deze kleding opnieuw aan gaat krijgen, zetten we er ons beiden voor in om het schoon te houden. ‘Toe maar vriend, druk het maar iets bij elkaar, dan zal ik proberen de sluitingen los te maken.’ Hij drukt de zijkanten iets naar elkaar toe, waardoor er speling ontstaat op de strake sluitingen. Eerst de bovenste, eentje lager, nog eentje lager. ‘Huuu, was dat tan’ roep ik met mijn Drents accent. ‘Das gien gezwel, das een pensioen.’ Bij elke sluiting die we verder los maken, komt er een buideltje papiergeld tevoorschijn. Niet een beetje zakgeld, maar voor een vermogen. Deze dame wilde voorkomen dat er bij een eventuele diefstal in de woning al haar geld verloren zou gaan en droeg ze het veilig om haar middel. Ik kan je vertellen dat de familie aangenaam verrast was met de keuze van de thanatopraxie behandeling. Ik zag het stiekem een beetje anders. Als de arts had gedaan waartoe die is verplicht, dan had dit nooit kunnen gebeuren. Nu is het bij toeval ontdekt, maar voor het zelfde geld (leuke woordspeling, hihi) was ze met al haar spaargeld begraven of gecremeerd. Hoe zuur is dat?  Zie mijn boek voor meer waargebeurde verhalen.

Beetje van slag. Niet alle confrontaties op een dodelijk slachtoffer zijn voorspelbaar en soms maken ze ook op mij een grote indruk. Zoals wellicht bekend zet ik me voor 100% in om afscheid nemen mogelijk te maken, maar eerlijk is eerlijk, het went nooit! De geluiden, het verdriet en de onvoorspelbare reacties door nabestaanden raken mij zeer. De reacties – en daarmee de herinneringen – komen bij me binnen en zullen waarschijnlijk nooit meer verdwijnen. Maar omdat afscheid nemen van een dierbare – hoe verminkt het ook kan zijn – zou kunnen helpen bij het rouwproces, blijf ik me inzetten voor deze nabestaanden. Met liefde en passie voor mijn vak!

Ik zie veel dingen voorbij komen. Een zwarte piet die snoepgoed door de klas gooide, waarna alle kinderen op de knieën zo veel mogelijk snoep van de vloer raapten en in hun mond stopten. Vader die je naar school bracht met een auto die gevuld was met sigaretten rook. Maar ook het uitblazen van kaarsjes op je verjaardagstaart, waarna een ieder een punt van deze taart op een schoteltje kreeg gepresenteerd. Moeder die haar vinger nat maakte in haar mond om de modder van mijn voorhoofd te halen, een uitvaartverzorger die zonder handschoenen een mond hechte van de overledene. Veel van bovengenoemde is nu ondenkbaar. Waarschijnlijk zal de volgende generatie niks begrijpen van onze avonturen en zeggen wellicht tegen elkaar dat wij vroeger wel hele gekke dingen uithaalden. Zo zie ik nog een lolly voorbij komen die we met z’n tienen op de achterbank van de bus aan elkaar doorgaven. Op de achterbank omdat je daar heerlijk werd gelanceerd al rijdend over de klinkerwegen van ons mooi Drenthe. Er is in de loop der jaren veel veranderd, zo ook in de uitvaart. Een opgezwollen of lekkende overledene hoeft niet altijd meer uit huis te worden gehaald en zelfs het ongekoeld opbaren van een overledene – al dan niet in je eigen bed is – is technisch in vele gevallen haalbaar. Ook in deze periode sta ik jullie graag bij, help ik waar mogelijk, geef ik voorlichting en leer ik je hoe je eenvoudig met airbrush de meest voorkomende verkleuringen zelf kunt weg werken. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in mijn werkzaamheden heb ik op verzoek zelfs een boek geschreven. Kijk rond op mijn website en ontdek wat er tegenwoordig mogelijk is, (Foto is een beurs opstelling met een pop)

Als je dochter de toko overneemt: Best trots dat die kleine pukkel van vroeger is uitgegroeid tot een volwassen meid, een meid die beetje bij beetje binnen mijn bedrijf Special Death Care de touwtjes in handen neemt. Nee, ik ga nog niet met pensioen, maar door de toenemende drukte komt papa niet overal meer aan toe. Dat Kim al verantwoordelijk is voor de bestellingen van het boek is bij velen al bekend, maar dat ze steeds vaker te vinden is aan de zijde van haar vader is voor velen nog nieuw. Zo is ze met regelmaat achter het stuur te vinden van de gele voormalige ambu en assisteert ze tijdens de klinische lessen, beurzen en de grotere klussen waarbij extra handen erg gewenst zijn. Ja, ik ben trots!

Vakman, dat was wat er stond. Maar zonder jullie ben ik niks. Zonder iemand die bereid is verder te kijken dan alleen naar de overledene ben ik lucht. Ik noem het teamwork, een verpleegkundige die me op de hoogte brengt van het ziektebeeld, een uitvaartleider die gaat denken in oplossingen, een arts die de schouw zorgvuldig uit gaat voeren, thuiszorg die het opneemt voor de overleden patiënt, een agent die begrijpt dat afscheid nemen nog gerealiseerd kan worden, er is zo veel meer dan alleen Special Death Care. Laten we samen helpen nabestaanden minder ongelukkig te maken. Daarom voor een ieder die mijn bedrijf mogelijk maakt en denkt in mogelijkheden wil ik graag een oprecht dankjewel zeggen. Dankjewel!