Ik vind dat maar lastig, een lijkzak die niet alleen gebruikt wordt voor de overledene, maar tevens wordt gebruikt voor het afval. Steeds vaker assisteer ik bij een confrontatie en steeds vaker schaam ik me vreselijk diep. Ga maar even beeld denken en probeer je te verplaatsen in het slachtoffer en de nabestaanden. Als er bij mij een melding binnen komt van een zelfdoding met een jacht geweer, dan heb ik direct al een beeld hoe dit er uit zal zien. Door het mortuarium waar het slachtoffer is binnen gebracht werd aangegeven dat afscheid nemen niet meer mogelijk zou zijn en dat het lichaam beter geseald kon worden. Sealen van een lichaam is de overledene geur-, zicht- en dampdicht verpakken. Je kunt de overledene na een sealing niet meer zien, maar wel thuis opgebaard hebben, een prima optie. Maar als de twijfel toe slaat en de familie na 2 dagen besluit toch het lichaam te willen zien, dan open ik op locatie (meestal thuis) en in het bijzijn van de nabestaanden de bodyseal. In het bijzijn omdat dat dan de wens is van de nabestaanden en normaal gesproken kan dat onder begeleiding prima.

Maar tegenwoordig durf ik dat niet meer. Ik verstop bij binnenkomst alvast een vuilniszak in mijn pak, omdat het met regelmaat voorkomt dat ik voorwerpen aantref die niet bij de bodyseal in hadden gehoeven. Denk aan plastic schorten, stenen van het spoor, auto onderdelen en vaak latex handschoenen. Allemaal dingen die volgens mij niet thuis horen bij de overledene. Zelf vind ik het ook spijtig dat deze lichamen heel vaak onverzorgd zijn afgegeven. Waarom zou je niet met respect richting de overleden een stukje laatste zorg geven, kleden wat gekleed kan worden en respectvol in een seal overdragen aan de nabestaanden? Dit is toch bespreekbaar te maken voordat je de seal gaat uitvoeren? Daarna voor jezelf de wetenschap hebben, dat als de familie toch besluit te kijken, de familie ziet dat je piëteitsvol hebt gehandeld. Velen doen het keurig netjes hoor, dat voorop gesteld, maar er is ook een piepkleine groep die best iets meer mag nadenken. Iemand die tot zelfdoding over gaat heeft waarschijnlijk een moeilijke -maar bewuste- keuze gemaakt, daar heb ik ook na het overlijden nog diep respect voor.

Een grote knal en binnen een seconde is er iemand -zonder zich er zelf bewust van te zijn- weduwe geworden. Deze dag was er eentje met gemengde gevoelens. Als mijn assistentie wordt gevraagd om iets voor de nabestaanden te betekenen, dan zal ik mij voor de volle 100% inzetten om dit te bewerkstelligen. Noem mij een vakidioot, perfectionist of autist, altijd zal ik denken in mogelijkheden.

Vandaag ging dat een tikkeltje anders. Als ik bij een ziekenhuis een overledene in mijn wagen heb gelegd om deze terug te brengen naar zijn geliefde, wacht mij een onaangename verrassing. Bij de receptie van het ziekenhuis is nog geen mail ontvangen waarop staat aangegeven wie de overledene komt halen.

De dame achter de balie volgt haar script en zegt dat ik de overledene niet mee mag nemen uit het ziekenhuis. ‘Sorry mevrouw, maar de overledene ligt al achter in mijn wagen. Er is vanochtend gebeld met een landelijke meldkamer en die zou zorg dragen voor een ‘afgifte mail’. Dat u deze niet heeft ontvangen vind ik spijtig, maar daar mag de familie niet de dupe van worden’.

Ze draait haar stoel iets bij en blijft bij haar standpunt. ‘U haalt de overledene maar weer uit de wagen en legt deze maar weer terug in de koeling’.

‘Maar mevrouw, dat noemen ze gijzelen’. Mijn oksels beginnen te kloppen, mijn hart slaat in mijn keel. Ik zeg tegen mezelf dat ik rustig moet blijven, maar op deze manier denken -en nabestaanden daar de dupe van laten worden- is zo tegen mijn gevoel.

Natuurlijk volgt ze haar protocol en natuurlijk begrijp ik wel dat er regels zijn, daar is helemaal niks mis mee. Maar het is toch sneu dat een vrouw die de vorige dag haar man heeft verloren hem niet krijgt te zien omdat er een mail niet is verstuurd? Dat grijpt mij werkelijk aan.

Als ik een uur later over de snelweg rijd, wordt mijn wagen gespot. Een dame heeft een bericht op FB geplaatst, met daarbij een foto van mijn wagen. Binnen een uur heb ik zeker 5x deze foto ontvangen. ‘Edwin, je staat op Facebook’.

Tijdens het avondeten open ik de whatsapp berichten. Zelf heb ik geen FB, maar een van de gebruikers vond het waarschijnlijk leuk om mij alle reacties toe te sturen. En eerlijk is eerlijk. De teleurstelling die nog steeds aanwezig was verdween als sneeuw voor de zon. De positieve berichten lieten mij stralen en gaven mij de bevestiging dat er mensen zijn die blij zijn met wat ik voor de nabestaanden probeer te realiseren.

Facebook gebruikers bedankt. Mijn ogen stralen weer als vanouds!

De weduwe heeft haar man ‘terug’, ik heb mezelf getrakteerd op een sorbet met vreugde korrels en waarschijnlijk zal de dame op de bureaustoel zich nooit realiseren waarom mijn ogen veranderden van twinkeling in vuur.

Het is een klein mannetje, qua uiterlijk de clown van het stel. Tenminste…. zo zag ik dat altijd. In een gek pak weggedoken achter zijn computer, bij binnenkomst de stilste van de club. Maar owee, we raakten aan de praat en begonnen te vertellen over elkaars passie en vaardigheden. Beide met glinsterende ogen en in onze handen een vers gezet kop koffie. Na een uur met elkaar gesproken te hebben waren onze kopjes nog half gevuld. Geluisterd, bewonderd en genoten. Soms moet je iets meer van een persoon weten om hem of haar te begrijpen. Het is keigaaf te zien dat we eigenlijk allemaal clowns zijn en allemaal onze eigen act opvoeren. Zo maak ik dagelijks mijn eigen circus. Ik omring me graag met vak idioten met als einddoel samen een mooi resultaat neer te zetten. Okay, wellicht ben ik iets bot, dwars, autistisch en perfectionistisch, maar waardeer me om mijn kwaliteiten, dan maken we er samen een mooie voorstelling van. Ooit zei er iemand: Pret met Ed. In mijn vak niet altijd gepast, maar ben blij dat ik tijdens heftige momenten de nabestaanden soms kan laten glimlachen.

De weerstand verdwijnt, de acceptatie is groter dan ooit te voren richting mijn voormalige ‘ambu’ die dienst doet als verplaatsbare werkruimte. Mooi om te zien dat ondernemers hun wagen in het gras parkeren en een foto schieten van twee wagens die mensen liever zouden ontwijken. En natuurlijk is er ook weerstand, maar ik richt me liever op het positieve. Onlangs ben ik bij het Duitse Rode kruis geweest om het type Crafter container opbouw te bekijken. Een mega mooie wagen die zeker als opvolger van mijn huidige wagen dienst zou kunnen doen, echter 5500 kilo is wel behoorlijk. Ik weet niet of de inrit bij de nabestaanden hierop is berekend. Nee, ik hoef ook helemaal geen nieuwe wagen en wil me niet groter voordoen dan ik kan zijn, maar realistisch ben ik wel en begrijp dat ook mijn huidige wagen ooit aan vervanging toe is. Helaas…

1- Mist u het werken in team verband niet? Misschien beter om te vragen of het niet saai is om altijd alleen te werken?

Ja en nee. In principe werk ik met een mega groot team om me heen. Mensen die een diagnose hebben gesteld of tegen problemen aanlopen die ze zelf niet kunnen oplossen. Als dan mijn assistentie wordt gevraagd, dan voelt het voor mij als werken in een team. Maar inderdaad, ik kom als eenling over de vloer en vertrek weer als dezelfde eenling. Dat is niet altijd even gezellig.

2- Op Google staat dat u van 9 tot 21 uur geopend bent. Hoe gaat dat in zijn werk, u bent niet 24 uur beschikbaar?

Heel simpel. Ik ben inmiddels 50+ en moet ook echt waken voor mijn gezondheid. In bijna alle gevallen is haast niet geboden en kan de behandeling die ik ga uitvoeren probleemloos de volgende dag plaats vinden. Tot nu toe heb ik alle aanvragen nog binnen 24 uur op weten te lossen. ‘s Nachts lig ik liever in mijn bed om de volgende dag fris te kunnen beginnen. Laten we eerlijk zijn, 12 uur per dag beschikbaar zijn (of werken) is ook voldoende.

3- Waarom heeft u een zwarte nagel en volgens mij ook eye-liner?

Wuahaha, geweldig dit. Jij krijgt van mij 10 punten, gewoon vragen waar je nieuwsgierig naar bent, werkelijk geweldig! De zwarte nagel is nog een overblijfsel vanuit mijn vorige relatie. Het was in plaats van ringen. Maar uit liefde draag ik het nog steeds, het hoort net als de eye-liner een beetje bij mijn ‘ik’ zijn. Bij het opleidingsinstituut voor de uitvaartbranche moest de nagellak altijd worden verwijderd voordat ik les ging geven. De zwarte nagel zou de cursisten te veel afleiden. Maar als ik naar haar lippenstift en oorbellen keek, dan vroeg ik me af wat meer af zou leiden, hihi. Oke, volgende vraag graag…

4- Bent u een dokter?

Nee, ze noemen me soms wel eens ‘dokter dood’, maar weet niet of ik daar nou zo trots op ben. Van een overledene weet ik best veel, maar ben niet medisch. Klein stukje anatomie, pathologie en fysiologie in combinatie met klein beetje Latijns en medicijn kennis heb ik me wel eigen gemaakt, maar een dokter ben ik niet. Ik denk overigens wel dat ik artsen op mijn vakgebied nog veel kan leren. Eigenlijk denk ik dat niet, maar ben daar van overtuigd.

5- U wilt nog steeds geen personeel?

Lastige vraag. Het lijkt me heerlijk om meer vrije tijd te hebben. Ik zie dat mijn werkzaamheden zich verschuiven en ik steeds meer op het medische vlak werkzaam ben. Als iemand mij inhuurt en ik in 2 uur mijn klus klaar, die huurt op dat moment eigenlijk 18 jaar ervaring en kennis in. Het gaat niet om die 2 uur die ik daar bezig ben geweest, begrijp je? En 18 jaar ervaring breng je niet zo maar over op iemand die je in dienst neemt. Het kost mega veel tijd en energie om iemand deze kennis bij te brengen. Personeel wil ik in elk geval niet, maar een geschikte zelfstandige zou een optie kunnen worden. Leuk zelfs.