‘Waarom lesgeven aan mensen uit de zorg’? Ik kijk die mannelijke collega aan en frons wat met mijn wenkbrauwen. ‘Waarom niet? Ik weet zeker dat mensen (uit bv de palliatieve zorg) ook graag dat laatste stukje zorg op een waardige – en kundige – manier zouden willen afronden. Ik vind het maar kortzichtig van je om te zeggen dat deze groep geen recht zou hebben op een les van Special Death Care’. Ik kwam met deze man dan ook niet helemaal op 1 lijn. Zorg is zorg en uitvaart is uitvaart, dat was een beetje zijn standpunt. Nou, niet bij mij. Ik zie mensen uit de zorg als een belangrijk onderdeel van mijn vak. Mensen waarvan ik kan leren en mensen die iets van mij kunnen leren. Daarom sta ik ook met regelmaat op zorg gerelateerde beurzen, verzorg ik seminars aan verpleegkundigen en ondersteun ik ze bij problemen. Zo gek ik dat toch niet?

Het is inmiddels een jaar geleden, dat het Duitse rampenteam mij vroeg te helpen met het bergen van de slachtoffers na de verwoestende aardbeving in Turkije en Syrië. Een aardbeving met meer dan 50.000 dodelijke slachtoffers, waarvan ons team meer dan 1000 overledenen hun identiteit terug heeft kunnen geven. De schoenen die ik aanhad tijdens deze bergingswerkzaamheden hangen nog steeds aan de muur. Bij het zien van deze schoenen ga ik opnieuw terug naar de verwoeste flatgebouwen en zie ik mezelf kruipend op mijn buik door deze puinhopen, zoekend naar alles wat ruikt naar de dood. Het is ongetwijfeld de meest indrukwekkende periode uit mijn leven geweest en zal indien nodig (en mogelijk) opnieuw mijn gratis diensten aanbieden. Mijn boek ‘Als de dood begint te ruiken’ heb ik opgedragen aan de bevolking van Turkije en Syrië. Ik wens alle nabestaanden veel kracht en liefde toe. Mijn (dag)boek over onze werkzaamheden tijdens deze ramp is te vinden op: boeken (specialdeathcare.nl)

Meer dan 1000 slachtoffers hebben we kunnen identificeren na de aardbeving in Turkije 2023. Een week lang hebben we met ons team tussen de ingestorte gebouwen gezocht naar slachtoffers van deze ramp. Na onze missie hebben we al onze gereedschappen en materialen achtergelaten voor andere teams die ons hebben afgelost. We waren op, moe, vies en emotioneel op het randje. Nu bijna een jaar later zijn er een aantal leden van ons team opnieuw afgereisd naar Turkije en hebben daar gezocht naar onze overgebleven materialen. Samen met de plaatselijk brandweer zijn alle gevonden materialen opgeslagen en via donoren is er inmiddels gezorgd dat een transporteur onze materialen naar onze home-base in Duitsland heeft gebracht. In de eerste week van 2024 zullen we al deze materialen reinigen, archiveren en aanvullen waar nodig. Ongetwijfeld zullen de herinneringen weer boven komen en zal de emotie ons opnieuw te pakken krijgen. Maar ik kijk er enorm naar uit weer met het team bezig te zijn en samen terug te kunnen kijken op een waardevolle missie. Mocht onze (gratis) hulp opnieuw ergens nodig zijn, dan bieden wij ons graag aan. 

‘Nou, dit is dus wat ik bedoel. Edwin is niet altijd subtiel in zijn bewoordingen’. Heel even word ik aan de kant gezet door de ondernemer. Het voelde als een messsteek ergens achter in mijn rug en wilde het liefst in de verdediging schieten. Een nabestaande neemt het voor me op. ‘Edwin heeft bij binnenkomst aangegeven dat zijn advies eerlijk en open besproken zal worden. Dat komt soms even hard aan, maar het geeft ons wel de mogelijkheid een juiste keus te maken, zonder de dingen mooier te benoemen dan dat ze zijn.’ Ik zeg maar even niks en wacht wijs af tot het gesprek tussen de ondernemer en de nabestaanden is beëindigd. Eerlijk is eerlijk, ik voelde me wat onder gewaardeerd/ aangevallen door deze ondernemer. Het zal niet zo bedoeld zijn en waarschijnlijk was het voor deze ondernemer een manier om zichzelf te verontschuldigen voor mijn directheid. Ik draai het om, ik ben gevraagd deze nabestaanden te helpen omdat de kennis van deze ondernemer (op dit moment) iets achterbleef. Mooie praatjes verkopen en valse hoop geven is nou eenmaal niet mijn ding en benoem graag de opties die ik kan bieden. Weken later kreeg ik een print-screen van een app gesprek tussen deze ondernemer en de nabestaanden. Een gesprek waarin de uitvaartondernemer wordt bedankt voor het inhuren van mij als persoon en de familie mij hartelijk bedankt voor het (door mij) begeleiden op een natuurlijk en deskundige manier. Bij het lezen verschijnt er een glimlach op mijn gezicht en besef me opnieuw, dat een ondernemer vaak meer ‘problemen’ heeft met mijn communicatie, dan de nabestaanden. Ik denk dat ik mijn omgang met nabestaanden (en hun dierbare) perfect heb omschreven in mijn boek ‘Altijd werken in emotie’. Ben je benieuwd hoe ik omga met overledenen en hun nabestaanden? Kijk dan gerust op mijn website bij de button ‘boeken’. 

Als ik vader het dodelijk verminkt kindje terug in zijn armen leg, dan vraagt hij welke maat schoenen of ik heb. Even beeld denken, een halve nacht bezig zijn geweest om een kindje uit – een door de aardbeving verwoest flatgebouw – te halen en dan de vraag krijgen welke maat schoenen of je hebt. Het leek een wat ongepaste reactie, maar dit was het enige wat deze man als dank nog kon bieden. Als hij het overleden kindje in zijn auto legt, haalt hij uit de kofferbak 2 splinternieuwe schoenen. Weigeren was onmogelijk en ergens leek het op ruilhandel. Maar dat was het absoluut niet. Het was een blijk van waardering, liefde en dankbaarheid. We hebben uit deze flat 93 slachtoffers van de 95 bewoners uit het puin weten te halen, twee kinderen zijn nooit gevonden. Als we over de verwoeste gebouwen verder lopen naar het volgende gebouw, ligt er voor me een klein schoentje. Mijn collega fotografeert deze zonder er verder bij na te denken. Als ik thuis de foto’s toegestuurd krijg, dan komt ook de foto van het schoentje voorbij. Ik noem hem ‘de schreeuwende schoen’, want kijk zelf. Met wat fantasie lijkt het toch of dit kinderschoentje iets wil vertellen. Wat zie jij erin?  Mijn boek (met foto’s) over de bergwerkzaamheden in Turkije is hier te vinden.

Doktersassistenten, palliatieve zorg, huisartsen en Special Death Care. Ze werken nauwer samen dan gedacht. Steeds vaker wordt Special Death Care uitgenodigd om tijdens een congres of workshop specifieke vragen uit deze groep te beantwoorden. Vragen over het verwijderen van infusen, pacemakers en euthanasie zijn veel voorkomende vraagstukken, maar ook het stukje natuurlijk en niet-natuurlijk overlijden (en wat te doen bij een verwacht overlijden) komen aan bod. Tijdens mijn geplande lessen is iedereen welkom, ook als je niet in de zorg- of uitvaartsector werkt. Een klinische les kost €29,- en niks geleerd is niks betalen. Tot ziens op Nursing Experience, ik presenteer daar de Feiten en Mythes rondom de dood.