Ik had zo veel meer kunnen vertellen, maar 15 minuten zendtijd krijgen is natuurlijk al geweldig. Op uitnodiging van RTV1 heb ik mogen vertellen over mijn vak en de nieuwe presentatie waarin ik het publiek meeneem in mijn wereld van ongelukken, moord en drama. Met special dank aan Rutger Breider en Harry Cats. Zie het interview via: https://www.youtube.com/watch?v=huZ-17f2efg&t=2158s

Familie agenten, een zeer belangrijke groep mensen die vaak achter de schermen een belangrijke taak vervullen. Ik zeg bewust ‘mensen’. Het zijn vrouwen en mannen, die o.a. bij zelfdoding en zware ongevallen, de nabestaanden helpen en begeleiden waar mogelijk. Dat dat niet altijd gemakkelijk is, bleek tijdens de presentatie die ik heb mogen geven aan familie agenten in Noord-Nederland. Met voorbeelden en casussen uit de praktijk, heb ik met mijn 24 jaar ervaring, deze groep meegenomen in mijn wereld. Vele zaken, waarbij zowel deze agenten als ik, persoonlijk betrokken zijn geraakt. Het leerdoel was om van elkaar te leren en in de toekomst nog professioneler te werk kunnen gaan. Mijn dank gaat uit naar de organisatie en de deelnemers. Huiveringwekkende situaties waarin ik verzeild ben geraakt, moord, drama en gruwelijke ongevallen, heb ik tevens beschreven in mijn boeken.

Niet alleen het begraven worden op een natuurbegraafplaats, maar ook het werken op een natuurbegraafplaats heeft wel wat. Zoals beschreven in mijn nieuwste boek ‘Zonder Hartslag’, zijn het voor mij de meest waardevolle momenten tijdens het uitvoeren van mijn vak. De rust, de natuur en het vertrouwen geven mij de juich hormonen. Zittend op een bankje, wacht ik verdekt opgesteld totdat de plechtigheid achter de rug is. Wachtend op het belletje om richting het graf te kunnen gaan, hoor ik voor mij wat krakende takken. Ik blijf doodstil zitten (mooie woordspeling), in afwachting wat er gaat komen. Langs de wagen loopt uit het niets een grote ree, prachtig bruin, lange poten en zijn oren recht overeind. Op dat moment dacht ik nog, het zijn dus niet alleen groene vliegen die ik aan kan treffen. Als de ree mij in de gaten krijgt, versnelt hij zijn stappen richting daar waar ik straks de bodyseal ga verwijderen. Zo ver ik kan, volg ik hem met mijn ogen. Met de wetenschap dat ik straks een groot welkom krijg van de groene vliegen, krijg ik een grote glimlach op mijn gezicht. Werken in de natuur is zo mooi! 

Niet alleen uitleggen hoe een verminkt lichaam eruitziet, maar het ook tonen aan het publiek. Beelden die niet voor iedereen geschikt zijn, maar die respect afdwingen voor de overledenen en voor hulpverleners die met deze beelden geconfronteerd worden. Het publiek meenemen achter de schermen en een inkijkje krijgen in de wereld van Special Death Care. Kennis die ik overdraag, komt voort uit jarenlange ervaring en de passie voor mijn werk. Laagdrempelig vertellen over de veranderingen in het lichaam na ons overlijden en hoe een confrontatie op een ernstig verminkt lichaam in zijn werk kan gaan. Mijn beladen presentatie “Altijd werken in emotie’, waarin ik vertel wat het met mij doet als bij een ander de wereld op zijn kop staat, is in Den Bosch beoordeeld met een 9.1 De belangstelling is groot, daarom extra presentaties online gezet. Iedereen is welkom. Meer informatie over mijn presentaties, lessen en werk: presentaties

Het heeft ook wel wat. Bezig zijn met je eigen graf, nieuwe plantjes erop, wat leuke steentjes erbij en genieten van het uitzicht. Misschien leef ik nog jaren, maar ik vind het een rustgevende gedachte dat ik weet waar ik kom te liggen. Dagelijks bezig zijn met de dood van een ander is niet voor iedereen weg gelegd en wellicht daardoor sta ik er vrij nuchter in. Zittend bij mijn toekomstig graf geeft het me rust, ver weg uit de chaos en de jachtige wereld. Een wereld waar ik zo langzamerhand ook steeds minder van begrijp en twijfel hoe lang ik me daar nog in thuis voel. Daar waar ik kom te liggen koop je popcorn en suikerspinnen op het kerkhof en branden kaarsjes in de nacht. Tot die tijd zal ik stuiteren voor de klas, schrijf ik mijn belevenissen in een boek en zal ik nabestaanden minder ongelukkig maken. Mijn grote wens: een presentatie geven in een theater, gaat me lukken. In 2025 komt er een presentatie over mijn werkzaamheden, een presentatie waar ik me van bewust ben dat er over gesproken gaat worden. Mijn derde boek ligt inmiddels bij de drukker en zal geïntroduceerd worden tijdens deze presentatie. 

Er zijn voor en tegenstanders, maar het gaat echt gebeuren. Op 11 juni 2025 geef ik een presentatie, die als schokkend zou kunnen worden ervaren, maar die met een reden wordt gegeven. De presentatie zal gaan over mijn werk, dingen die ik aantref tijdens bijvoorbeeld een lijkvinding of verhanging, waarbij foto’s worden getoond van de PD (plaats delict). Ik ga vertellen over hoe ik de nabestaanden confronteer met het lichaam (of met een gedeelte van het lichaam). Er zijn meerdere redenen waarom ik deze presentatie ga geven. Vanuit het publiek – die mij regelmatig vragen stelt over wat ik meemaak – is er nieuwsgierigheid, terwijl sommige nabestaanden er soms behoefte aan hebben om aan het publiek duidelijk te maken, waarin je als nabestaanden verzeild kunt raken. Ook vanuit de justitie is er belangstelling voor deze presentatie, zodat nieuwe medewerkers voorbereid gaan worden op wat ze in de praktijk krijgen te zien. Ik weet dat ik sensatie zoekers zal aantrekken met deze presentatie, maar wil toch iedereen de gelegenheid geven deze presentatie bij te wonen. Er is uitvoerig gesproken met de nabestaanden van het slachtoffer en hebben de nabestaanden toestemming gegeven om een aantal foto’s met de belangstellenden te delen. Ook vanuit de justitie is er toestemming om deze foto’s te tonen. Let wel, de presentatie zal je uit je slaap kunnen houden en bedenk serieus of je bloot wilt worden gesteld aan deze schokkende beelden. Ik ben me bewust dat er veel kritiek zou komen, maar ik zal met uiterste zorgvuldigheid en respect deze presentatie gaan verzorgen.