Gevoerd aan de krokodil of hangend aan twee haken in mijn huis, tijdens mijn klinische lessen vertel ik er gekscherend over. Kim zou me graag in mijn eigen tuin zien liggen om de achteruitgang na mijn overlijden te monitoren, zelf vind ik dat wel humor. Maar de plek waar ik uiteindelijk zal willen liggen heb ik voor jullie gefotografeerd (Polen) en zeg zelf, het is er toch prachtig. Zelfs popcorn en suikerspinnen zijn er op het kerkhof te vinden. Niet dat mijn tijd al is gekomen, maar je kunt er niet vroeg genoeg bij stil staan. Mijn lessen zijn voor iedereen en merk dat de mensen die werken in de (palliatieve)zorg in grote aantallen aanwezig zijn, top! Mijn lessen: http://www.specialdeathcare.nl/voorlichting

Het raakt me, een volle zaal waarin je een speld kunt horen vallen. Mijn klinische lessen gaan niet alleen over leuke dingen, maar komen door mijn jarenlange ervaring soms angstaanjagend dichtbij. Vragen uit de zaal laten me vertellen hoe het er in de praktijk aan toe gaat, de reconstructies, de confrontaties en natuurlijk de oversterfte met daarbij de veranderingen die we de laatste 2 jaar ervaren. Zoals velen weten ben ik begonnen aan mijn tweede boek, maar eerlijk is eerlijk, ik vind het een lastige klus. Kijk, een verhaal schrijven is op zich niet zo lastig, maar zou graag willen dat mijn verhaal je opnieuw pakt en mee neemt naar de werkelijkheid. En daar zit een beetje mijn knelpunt…. de werkelijkheid. Wat zou het boek een stuk fijner lezen als ik kon schrijven waarover ik zou willen schrijven, gewoon open en eerlijk kunnen vertellen hoe sommige confrontaties en reconstructies tot stand zijn gekomen. Voorlopig is het boek nog lang niet af en zal ik serieus proberen bepaalde zaken tot in detail weer te geven..Mijn reeds uitgegeven boek is te vinden op deze website.

De verminkte lichamen, soms neem ik ze even mee naar het strand. Niet letterlijk, maar in gedachten. Het fascineert me hoe en waarom we er na onze dood ineens anders uit gaan zien. Verminkt door een ongeval, zelfdoding of simpelweg door bacteriën en nu plotseling met velen tegelijk. Wie mijn volgt die weet dat ik er al vaker over heb geschreven en dat mijn werkzaamheden niet meer het zelfde zijn als 2 jaar geleden. De drukte is toegenomen, maar ook de mogelijkheden iemand toonbaar te krijgen (en te houden) is tegenwoordig een mega klus. De komende maanden zal ik veel in het land zijn om belangstellenden tijdens mijn klinische lessen een beetje wegwijs te maken omtrent lijkstijfheid, verkleuringen, implantaten en de veranderingen in ons lichaam nadat we zijn overleden. Of ik ook bij jou in de buurt kom? Dat kun je lezen op mijn website. Een klinische les kost slechts €29,- en niets geleerd is niets betalen. Tevens zal ik in 2022 nog een aantal gratis lessen in ’Feiten en mythes rondom de dood’ gaan verzorgen. Neem gerust een kijkje op mijn website bij de klinische lessen.

Ah, ik weet wat ik wil, ik wil jou leren wat ik kan. Al jaren roep ik dat ik nu al van mijn pensioen zou willen genieten. Ik werk vanaf mijn 15e en zo nu en dan zou ik wat vrijer willen zijn met mijn tijd. Niet dat ik nu niet geniet van mijn camper, het water en de zon, maar zou dit willen ervaren zonder een telefoon die met regelmaat rinkelt. Buiten de werkzaamheden om ben ik een beetje een vraagbaak geworden. Dat voelt trots, maar kost dagelijks tevens een hoop tijd, niet in te halen tijd die ik in deze prachtige zomer ook graag in het water zou willen spenderen. Mijn pensioen gerechtigde leeftijd laat nog even op zich wachten en door mijn ziekte is het niet zeker of ik deze leeftijd überhaupt ga halen. Terwijl ik dit schrijf ben ik 53,3 jaar en zou daarom nog jaren moeten werken. Maar ik heb een idee. Tot mijn 60e blijven doen wat ik nu doe en na mijn 60e mij volledig focussen op het overdragen van mijn kennis. Tot in detail, maar dan echt tot in detail belangstellenden uitleggen hoe ik te werk ben gegaan en waarom ik deze keuze heb gemaakt. Mijn tijd is dan veranderd in tijd die beter is te plannen, waardoor ik ook zonder telefoon kan genieten van de tijd met mijn camper. Het is zo maar een idee, maar het laat me nu al stralen. Tot die tijd maak ik vast nog leuke dingen mee die ik graag met jullie wil delen in mijn tweede boek. Goed plan?

Wat een verspilling, de draagtassen vol medicijnen die ik mee krijg na een overlijden. Ik neem ze mee als een soort van service, om ze vervolgens naamloos bij de apotheek in te leveren. Maar werkelijk, ik wil niet overdrijven, maar heb alleen dit jaar al wel een aanhanger vol met niet opgemaakte medicijnen weg gebracht. Dat moet toch anders kunnen? Dozen vol met Naproxen, Metoprololsuccinaat, Morfinesulfaat, Prednisolon en dozen vol, maar dan ook echt dozen vol met Macrogol. Zomaar willekeurig er een paar namen er tussen uit gehaald. Wat een rare wereld, begrijp er niks meer van.

Mijn werkzaamheden gaan verder dan velen denken. Soms zelfs tot in het graf. Een bodyseal is soms een prima oplossing om een overledene thuis te houden, maar om er mee begraven te worden is niet de beste optie. Daarom maak ik het bespreekbaar en overleg ik met de betrokken partijen waar en wanneer voor hun het beste tijdstip is deze seal weer te verwijderen. De ene familie kiest ervoor om dit voor de plechtigheid te doen (neem in deze keuze ook de geurvorming mee) en de andere familie kiest ervoor om dit net voor het sluiten van het graf te laten doen. Vanzelfsprekend gebeurt dit respectvol en op een waardige manier. Sommige crematoria stellen óók als voorwaarde dat de seal wordt verwijderd, maar over het algemeen mag je prima gecremeerd met deze bodyseal. Wil je weten waarom we deze seal gebruiken, neem dan een kijkje op mijn website. Hier is de directe link naar het artikel: Bodyseal